Zagrałem w The Blood of Dawnwalker - znów postęp oraz sporo nadziei

Od samego początku polubiłem swoistą uczciwość ekipy Rebel Wolves. Rzadko się zdarza, że w przypadku tak doświadczonych, a jednocześnie aspirujących twórców ktoś opiera się pokusie pudrowania screenów, gameplayu, czy buildów pod dziennikarzy i publiczkę. Nie jest to mały ani niszowy projekt, a najwięksi przyzwyczaili nas do podrasowywania przed premierą niemal wszystkich publikowanych materiałów. A tu niespodzianka, grę pokazywano cały czas w prawdziwym stanie, nawet jeśli wyglądała nieco topornie.

Wreszcie, na kilka miesięcy przed premierą, zdecydowano się udostępnić grywalny build z całkiem solidną porcją zawartości, dając całe cztery godziny na testowanie. I od razu powiem, że jest naprawdę bardzo obiecująco, a gra - jeśli dowiezie do końca - może sporo namieszać w erpegowym światku. Dodam jeszcze, że zabawę zacząłem od początku, a po rozbudowanym prologu była szansa na zwiedzenie części całkiem dużego, otwartego świata gry.

Emocje

Od razu też zaznaczę, że nie będę skupiał się na tym etapie na fabule, ani też spoilerował. Choć oczywiście o wydarzeniach i przede wszystkim emocjach w prologu wspomnieć trzeba. Nie da się bowiem ukryć, że właśnie emocjonalna warstwa opowiadanych historii zrobiła na mnie wrażenie. Nie ma tutaj bezpiecznego dystansu, z którego oglądamy “ludziki”, twórcy chcą nas ewidentnie zbliżyć do głównego bohatera, jego rodziny i przyjaciół, byśmy jeszcze lepiej mogli wczuć się w tę nietypową sytuację. I to działa, a sceny przedstawiające zwykłe zdałoby się czynności nabierają czasem takiego dramatyzmu, że nawet poruszają. Mam nadzieję, że nie tylko w prologu, bo chcę więcej takich emocji podczas całej gry.

Nawet w zadaniach pobocznych, czasem z pozoru bardzo błahych, postarano się o nadanie jakiejś głębi motywacjom ich bohaterów, co przynajmniej jeden raz mnie nieźle zaskoczyło. To był ledwie początek gry, ale podobało mi się bardzo poczucie celowości we wszystkim, co robiłem. Nie było tu zapychaczy, nawet te najbardziej błahe rzeczy były integralną częścią świata i historii, coś nam dopowiadały, czegoś uczyły. Często przy tym poruszając ciekawe i trudne tematy.

Doskonale - i mówię to z pełną odpowiedzialnością - współgra z tym wszystkim oryginalny system upływu czasu. Pisałem już o tym w pierwszej zapowiedzi, ale teraz miałem okazję sprawdzić w praktyce i… to działa. I jest świetne. Możemy sobie łazić, zwiedzać, zaglądać w każdą dziurę, podziwiać widoki, czy choćby próbować dobiec do końca mapy zupełnie nie przejmując się czasem, bo wtedy jego upływ jest zatrzymany. Ale już decyzja o dodatkowej zabawie z rodzeństwem w ramach jednego z zadań kosztuje nas dodatkowy segment cennego czasu.

Czy chcemy wejść w lepsze relacje z rodziną? Czy zamiast tego pomożemy komuś w osadzie? A może skupimy się na zadaniach, które realnie wzmocnią Coena? Bo czasu do zmierzchu mamy mało, wszystkiego na pewno nie da się zrobić. A naprawdę wiele decyzji - i wcale nie żartuję - potrafi przełożyć się na późniejsze wydarzenia. Znając już z poprzedniej prezentacji jeden z przebiegów prologu, wybierałem nieco inne zadania oraz decyzje i różnice były wyraźnie widoczne. Oby nie tylko na początku gry.

Prolog był na tyle rozbudowany, że nie udało mi się w otwartym już świecie podziałać zbyt wiele, ale zarządzanie czasem w zadaniach będzie jednym z najbardziej kluczowych aspektów gry. Nie jestem fanem wymuszania na graczach działań, ale z drugiej strony mechanizm z Dawnwalkera nie niszczy swobody i przyjemności płynącej z eksploracji oraz poznawania świata. Zmusza nas natomiast do perspektywicznego myślenia i podejmowania świadomych decyzji opartych o priorytety. Już sam początek pokazał, że nie da się zrobić wszystkiego i zawsze istnieje ryzyko, że będą tego negatywne skutki. I znów - oby tak było przez całą grę, bardzo na to liczę.

Wyzwania

Czas najwyższy przejść do eksploracji i walki. W przypadku tej pierwszej mamy w zasadzie pełną swobodę poruszania się po całej mapie, dodatkowo w nocy wzmocnioną wampirycznymi zdolnościami. No wiecie, to całe łażenie po ścianach, zjeżdżanie na pazurkach, czy tam inne teleportacje. Fajne to strasznie i mocno wpływa na rozgrywkę, bo do niektórych miejsc dostaniemy się łatwiej, szybciej i bez niepotrzebnego zamieszania jako wampir, mamy więc kolejne decyzje do podejmowania. Co ważne, działa to wszystko bardzo płynnie i intuicyjnie zwłaszcza podczas grania na padzie. Nawet w trybie dziennym Coen jest bardzo sprawnym młodzieńcem, a mnie wręcz urzekło kontekstowe przeskakiwanie przez niewysokie przeszkody. Dzięki temu za dnia ruch postaci jest płynny i naturalny, a nocą dostajemy opcjonalny wampirzy boost. No i mamy do dyspozycji wiedź… wampirze zmysły, bardzo przydatne przy tropieniu, czy zdobywaniu pożywienia, z naciskiem na napitki.

Co chyba najważniejsze, spodobał mi się też system walki. Wygląda na pierwszy rzut oka jak Wiedźmin, ale nie do końca, bo bliżej temu do Kingdom Come w TPP. Przede wszystkim dlatego, że kluczowe jest kierunkowe blokowanie, parowanie, unikanie i wyprowadzanie ciosów w oparciu o posiadaną staminę. Walka wymaga nieco wprawy, ale twórcy przygotowali dla mniej wymagających kilka opcji ułatwiających potyczki, w tym tak zwany omniblok. Po wybraniu tej mechaniki, po prostu wciskamy przycisk bloku nie zwracając uwagi na kierunek ataku, jednak kosztuje nas to więcej cennej staminy. Oczywiście funkcjonują też takie pojęcia, jak perfekcyjny blok, kontra i inne podobne subtelności, które premiują idealne wyczucie czasu.

Bywa trudno, walka nie jest jednak przytłaczająca, choć wymaga skupienia i uwagi, zwłaszcza w ludzkiej postaci błędy mogą być kosztowne. Jako wampir dostajemy kilka dodatkowych możliwości i mocy, jak choćby wysysanie krwi z nieświadomego wroga (co warto praktykować, bo głód nas gonić będzie), czy ultraszybkie ataki pazurami, doskonale sprawdzające się w parze z dobrze opanowanymi unikami. Pozytywnym zaskoczeniem jest dla mnie ogólna elastyczność systemu walki, jest zdecydowanie bardziej urozmaicony, niż się tego spodziewałem. Oprócz wampirzych mocy w nocy, odblokujemy też działające za dnia wiedźmiń… wiedźmowe znak… zaklęcia. To jednak, podobnie jak wampirze sztuczki, kwestia rozwoju postaci, więc więcej już przy recenzji pełniaka, bo temat ledwie liznąłem.

Z tego samego powodu pominę tu choćby crafting, czy powiązany z zadaniami system osłabiania pozycji wasali głównego złola Brencisa. Za mało zobaczyłem i za mało wiem, więc – nietypowo dla polskiego internetu – się nie wypowiem. Jeszcze nie. Ale w zamian pochwalę system zapisu gry. W takich gierkach z otwartym światem wiadomo - zepsuć może się milion rzeczy w dowolny momencie. A tutaj, zgodnie z tradycją i klasyczną sztuką mamy F5, szybki zapis i po ciężkiej walce nie musimy się bać, że babol przy otwieraniu skrzyni zmusi nas do jej powtarzania. Ufff…

Pochwał to nie koniec, bo zwrócę jeszcze uwagę na znacznie lepiej moim zdaniem wyglądające animacje mimiki i widoczne na twarzach bohaterów emocje. Nie jestem nawet pewny, czy doświadczyłem postępu, czy po prostu grając samodzielnie i lepiej wczuwając się w historię inaczej spojrzałem na ten aspekt rozgrywki. Ważne, że zadziałało i o ile po pierwszej prezentacji miałem co najmniej mieszane uczucia, o tyle teraz sceny fabularne nabrały życia i emocji. Nadal uważam, że można to zrobić lepie, a i odrobina dodatkowej teatralności w kilku scenach by nie zaszkodziła, niemniej ogólne wrażenia były już bardzo pozytywne.

Nie traktujcie oczywiście tych wrażeń jako recenzji, bo to jedynie cztery pierwsze godziny grania. Które zresztą przepiiiiii... na głupoty, czyli włażenie, gdzie się tylko dało (i nie dało), sprawdzanie czym grozi upadek z dużej wysokości, gadanie o mało ważnych z punktu widzenia fabuły tematach, bo głos enpeca fajnie dobrany, oglądanie rysunków oraz faktury cegieł na ścianach i inne podobne aktywności. Wiem też, że dużo w tym co napisałem optymizmu, ale naprawdę zaczynam coraz bardziej wierzyć w Dawnwalkera i jeszcze niecierpliwiej czekać na premierę. Bo wyczuwam tu dużo grywalności i miodności. Obym się nie mylił.