Zawartość gry z “syndromem Ubisoftu”, czyli im dłuższa kampania, tym gorzej

Opowiem Wam historię o tym, jak wyglądało moje growe życie na początku roku. Ponieważ w styczniu nie ma wielu ważnych premier, a co za tym idzie, nie ograniczają mnie obowiązki recenzenckie, mogę sobie pozwolić na nadrabianie zaległości. Moja skłonność do optymalizacji sprawiła, że zrobiłem sobie miesiąc z Ubisoftem, w ramach którego nadrobiłem trzy gry – Assassin’s Creed Shadows, Star Wars Outlaws oraz Avatara. Przeszedłem je jedną za drugą, bo dostęp do nich zagwarantował mi miesięczny abonament Ubisoft+ Premium. Tak duża dawka ubisoftowej myśli projektowania cyfrowej rozrywki może być dla organizmu nieprzyjemna. Taka też faktycznie była. Dała mi też dużo do myślenia w kontekście długości gier.

Nie jest żadnym odkryciem to, że Ubisoft znany jest z robienia długich gier z otwartym światem, pozapychanych “kropkami” i prostymi zadaniami do wykonania. To wiele lat temu dało francuskiemu wydawcy liczne korzyści, ale też designerzy z tej firmy dawno przekroczyli rubikon, co między innymi doprowadziło ją do obecnego miejsca. Ten tekst nie jest jednak o Ubisoftcie. Jego gry są tylko przykładem pewnego mechanizmu (jednego z wielu, który doprowadził do obecnego kryzysu). Chodzi o niekiedy wręcz obsesję na punkcie wydłużania gier.

W przypadku Assassin’s Creed trzeba napisać, że seria od dawna stała się growym fast foodem. Jest szybka, łatwa w nauczeniu się, nie wymaga wiele myślenia – z grubsza mało wyrafinowana i pozbawiona polotu, co czasami może być pewnym plusem. W Shadows wszedłem więc jak rozgrzany nóż w masło i początkowo nawet dobrze się bawiłem. Im jednak dłużej trwała kampania, tym bardziej byłem nią zmęczony. Ta gra sprawia wrażenie jakby nie miała końca. Po jednym zadaniu pojawiają się dwa kolejne. To niby dobrze, ale jednak Ubisoft wręcz zmusza nas do korzystania z tego za pomocą levelowania postaci połączonego z poziomem trudności. Przez dwie odmienne postacie balans rozgrywki jest totalnie rozregulowany, ale to inna sprawa. W praktyce momentami miałem już dość powtarzalności zadań. Mimo że opcjonalne, musiałem je robić, bo inaczej byłem za słaby na misje fabularne. Do tego mechaniki w Shadows nie są zbyt rozbudowane, przez co gra szybko staje się niezwykle powtarzalna.

Jak łatwo i tanio zrobić dużą grę

Avatar z kolei ma gigantyczną mapę, którą przez długi czas (aż nie pojawi się nasz latający towarzysz) trzeba pokonywać na piechotę, co jest niezwykle monotonne. Tutaj również treści jest dużo, chociaż nie tak absurdalnie dużo jak w Assassin’s Creed Shadows. W tym przypadku Ubisoft także trzyma nas w rozgrywce systemem levelowania, który powoduje, że regularnie trzeba robić przerwy od kampanii, aby wykonać kilka dodatkowych aktywności, bo inaczej zabraknie nam siły.

Najmniejsze problemy ma Star Wars Outlaws, który pozwala w pełni skupić się na kampanii fabularnej. Tutaj jednak również widać pewne zgrzyty. Pierwsza połowa jest bardzo różnorodna i ciekawa. W drugiej z kolei dużo częściej odwiedzamy bazy Imperium, które są wszystkie na jedno kopyto pod kątem wyglądu i budowy. Tak jakby trzeba było dodać do gry więcej zawartości, a więc wybrano najmniej bolesne rozwiązanie. Z całej tej trójki Outlaws podobało mi się najbardziej i najmniej mnie zmęczyło. Uczucie wyczerpania grą było jednak leitmotivem mojego maratonu z Ubisoftem. Gdybym miał te gry szybko poprawić, na pewno usunąłbym z nich część treści. Każdy z tych tytułów ma swoje wyraźne plusy, ale jednocześnie brakuje w nich umiaru.

Tworząc długie gry deweloperzy próbują uciec przed pewnymi problemami natury biznesowej. Wyobraźmy sobie świetną produkcję z poziomem wykonania w skali AAA oraz ceną 250 zł. Fantastyczna przygoda, dopracowana, bez ani jednego zbędnego pixela i kawałka kodu, ale kończy się po 5 godzinach. Jak na to zareagują gracze? Możemy narzekać na designerów Ubisoftu, ale jednak źródłem ich podejścia są sami nabywcy ich produkcji, którzy oczekują długości kampanii proporcjonalnej do ceny. Trudno się graczom dziwić. Sam miałbym opory przed zapłaceniem 250 zł za 5 godzin dobrej zabawy. To też powód, dla którego obecnie krótkie, mocno narracyjne gry zazwyczaj sprzedają się bardzo słabo, a coraz więcej deweloperów stara się tworzyć produkcje gameplay-driven, które są bardziej interaktywne i dłuższe oraz jednocześnie nie wymagają znacznie większych nakładów finansowych.