Zagrałem w Tides of Annihilation na Gamescomie i mój zapał nieco ostygł...

O tym, że ofensywa azjatycka trwa w najlepsze wiemy nie od dziś, a Chińczycy w ostatnich latach zdecydowanie wiodą prym jeśli chodzi o tworzenie kolejnych superprodukcji. Tym razem ekipa Eclipse Glow Games stawia na nieco inną wizję legendy arturiańskiej w Tides of Annihilation, które to w ostatnim czasie szczęścia trochę nie miało. Nie zmienia to jednak faktu, że podczas targów w Kolonii w kolejce do ogrania tego tytułu stały tłumy przez długie godziny i ani trochę mnie to nie dziwi biorąc pod uwagę to, jak mocno łokciami rozpychają się gry z dalekiego wschodu.

Podczas Gamescomu była okazja pograć luźno około godzinę w przygody niejakiej Gwendolyn i powiem zupełnie szczerze – tak, to fajna gra akcji, ale do pełni szczęścia brakuje jeszcze całkiem sporo.

Znane, londyńskie klimaty w zupełnie innej formie…

Dla tych, którzy o Tides of Annihilation słyszą po raz pierwszy, to krótkie przypomnienie o tle fabularnym gry.

Całość oparta jest na legendzie związanej z Rycerzami Okrągłego Stołu i łączy ze sobą elementy nowoczesności z klimatem średniowiecznego fantasy – Londynu oraz Avalonu. Gwendolyn, główna bohaterka gry, ma za zadanie znaleźć Świętego Graala nie tylko po to, aby przywrócić świat do wersji sprzed kataklizmu, ale również ocalić swoją siostrę oraz zemścić się na półbogach znajdujących się w mistycznym Avalonie. W tym zadaniu pomogą jej wcześniej wspomniani Rycerze, a dokładniej ich awatary przywoływanie w trakcie walki i nie tylko w postaci głownej i pobocznej, a ich umiejętności (według twórców) mają być w pełni modyfikowalne.

Jedna rzecz, którą od razu chciałbym wyjaśnić na wstępie to fakt, że tak naprawdę trudno było mi odróżnić czy build, który mogliśmy ograć w trakcie Gamescomu zwierał już voice over nagrany przez Angelę Sant’Albano, czy był to nadal materiał przygotowany przez Jeniffer English… i trudno również ocenić czy to dobry znak. Mam bowiem nadzieję, że nikt nie kazał aktorce wcielającej się w rolę Grace Ashcroft w Resident Evil: Requiem starać się naśladować English po to, aby wszystko nieco bardziej pasowało do układanki z Tides of Annihilation. Z drugiej strony jeśli udało się w podobny sposób głosowo wykreować Gwendolyn po zmianie aktorki, to może to odpowiedni kierunek? Dajcie znać, co o tym sądzicie, bo przyznam się, że trudno jest wysnuć konkretny wniosek.

Wracając jednak do rozgrywki, to na tyle, na ile miałem czas pograć w Tides of Annihilation w ramach misji w Muzeum Narodowym w Londynie, to mogę powiedzieć, iż od strony samej rozgrywki jest przyzwoicie. Głównie ze względu na całkiem przemyślany system walki jak na dobrego slashera przystało i świetnie dołożony do tego system, w którym naciskając dłużej odpowiednie przyciski możemy wykorzystać system Knightów i sub-Knightów, których możemy zmieniać czy to tradycyjnie przyciskami kierunkowymi na padzie, czy szybką kombinacją podczas starcia. Obie opcje przydają się nie tylko w walce, ale również przy pokonywaniu przeszkód przeróżnych i niekoniecznie do przeskakiwania z półki na półkę. Zagadki środowiskowe również tu się znajdą, a za pokonanie ich dostaniemy różne nagrody w postaci ekwipunku czy też przedmiotów dodatkowych.

Problem w tym, że całość na ten moment prezentowała się bardzo surowo, co problemem nie jest – przecież to nadal wczesny build, pierwszy hands-on i można tutaj wiele rzeczy uzasadnić. To, że niektóre animacje są sztywne, że lokacje właściwie mało różnorodne, że w trakcie walki z bossem niektóre akcje wykonywane przez Gwendolyn nie pozwalają odpowiednio reagować i kontrować przeciwnika. Ewentualnie to, że przypadkowo złożony przeze mnie build sprawił, iż bohaterka w starciu z bóstwem egipskim była właściwie niezniszczalna.

Nie zmienia to jednak faktu, że starcie z egipskim bóstwem było efektowne i momentami wymagało sprawnego zarządzania umiejętnościami oraz rycerzami również się przydawało. Nadal jednak najważniejszym testem będzie jednak to, jak ten rozwój postaci Gwendolyn oraz jej możliwości korzystania z ich pomocy będzie rozkładał się na dystansie gry – hands ony rządzą się bowiem swoimi prawami, a ten zdobyty przedmiot w teorii wyłączający możliwość leczenia aktywnego na pasywne był zdecydowanie nagrodą za przekopywanie zakamarków. Wątpię, aby pojawił się w tym samym miejscu w pełnej wersji Tides of Annihilation.

O tym, czy fragment fabularny Tides of Annihilation mnie zainteresował do tego, aby ograć całą grę również trudno jest mi powiedzieć, bo tak wycięte z kontekstu elementy nigdy nie pomagają, aby tak się stało. Ale gdyby miałbym na tym etapie powiedzieć, czy tak się stało odpowiadam… no niekoniecznie. Co prawda wiem, że jest w tym wszystkim szersza perspektywa, ale na razie nie czuję głębszego zainteresowania tą historią. Tak, rozgrywka jest przyjemna, tylko jest to zdecydowanie za mało, aby wciągnąć mnie na ten moment i mówić – tak, to będzie gra, która pozamiata wszystkimi na lewo i prawo.

Tides of Annihilation z pewnością będzie porządnym slasherem, ale nie oczekuję “gry roku”

Największym problemem w przypadku Tides of Annihilation w moim przypadku jest to, że jak na pierwszy hands-on gry nie zrobił on na mnie aż takiego wrażenia, jak mógłbym przypuszczać. Cały czas czuć było, że jest to dopiero początek pewnej drogi obranej przez twórców i zapewne jeszcze długo zejdzie, aby gra doszusowała do tej ostatecznej formy.

Nadal bowiem mam wrażenie, że chińscy twórcy w dużym stopniu utknęli w pułapce Unreal Engine 5, które to bez większych modyfikacji sprawia, że każda gra wygląda na swój sposób podobnie na wielu płaszczyznach. Pod względem rozgrywki również miałem wrażenie, że poza całkiem fajnym patentem związanym z wykorzystaniem krótkich oraz długich naciśnięć przycisków po to, aby wywołać odpowiednie ataki naszych summonów… to reszta też nie wychodziła poza ramy slashera z odrobiną wykorzystania skilla.

Czy to oznacza, że będzie to zła gra? Ani trochę, bo może to być po prostu porządny tytuł i nie ma w tym nic złego, ponieważ w mesjaszy gamingu przestałem wierzyć lata temu. Tak samo jak w wiele różnych tytułów, na które hype nakręcany jest od pierwszej sekundy zapowiedzi przez ludzi zgarniających zasięg na mediach społecznościowych. Po prostu na ten moment Tides of Annihilation to ta gra, w którą bym zapewne chętnie zagrał, gdyby wskoczyła do jakiejś usługi abonamentowej, bo to dokładnie ta jakość – nie za dużo, nie za mało, tak w sam raz przy kolejnym, urodzinowym torcie będąc z wizytą u rodziny. Kibicuję projektowi, ale nie spodziewam się czegoś spektakularnego.

Premiera Tides of Annihilation przewidziana jest na blizej nieokreślony rok na PlayStation 5, Xbox Series X oraz PC.