Właściciele kin mają dość długich filmów. „Nie kręcicie dla siebie, tylko dla widowni”

Od pewnego czasu można zauważyć wyraźną zmianę w podejściu twórców do długości filmów. Reżyserzy coraz śmielej przekraczają granicę dwóch, a nawet trzech godzin, co jeszcze kilka lat temu było zarezerwowane głównie dla epickich widowisk. Ubiegłoroczny The Brutalist, trwający ponad 3,5 godziny, czy niedawny hit Avatar 3 pokazują, że długi metraż przestaje być wyjątkiem, a staje się nową normą. Coraz częściej słychać jednak głosy, że ta swoboda może mieć dla kin poważne konsekwencje.

Kinowe filmy powinny być krótsze?

Na problem zwraca uwagę Clare Binns, dyrektorka kreatywna brytyjskiej sieci kin studyjnych Picturehouse Cinemas, która wkrótce odbierze nagrodę BAFTA za wybitny wkład w kinematografię. W rozmowach z mediami apeluje ona do producentów o większą dyscyplinę metrażową i przypomina, że film powstaje przede wszystkim z myślą o widzach, a nie wyłącznie o ambicjach twórców.

Rozmawiam o tym z producentami i mówię im: "Powiedzcie reżyserom, że robicie ten film dla widowni, a nie dla reżyserów". Zawsze istnieją pewne wyjątki, ale oglądam wiele filmów i często w trakcie seansu pojawia się w mojej głowie myśl: "Z tego spokojnie dałoby się wyciąć 20 minut". Nie ma potrzeby, by filmy były aż tak długie.

W tle nie chodzi jednak o gust, lecz o twardą ekonomię. Długie filmy oznaczają mniej seansów w ciągu dnia, a tym samym mniejsze wpływy z biletów. Widzowie częściej też rezygnują z bardzo długich projekcji, co sprawia, że kina tracą podwójnie. Szczególnie dotkliwie odczuwają to małe, studyjne placówki dysponujące jedną lub dwiema salami – przy trzygodzinnym tytule mogą zaplanować zaledwie jeden wieczorny pokaz.

Co istotne, problem nie dotyczy wyłącznie widowiskowych blockbusterów. W ubiegłym roku żaden z filmów nominowanych do Oscara w kategorii Najlepszy film nie trwał krócej niż dwie godziny, a rekordowy The Brutalist osiągnął aż 215 minut. W obecnym sezonie sytuacja jest nieco lepsza, ale wciąż wielu faworytów – takich jak Wielki Marty, Jedna bitwa po drugiej, Grzesznicy czy Frankenstein – wyraźnie przekracza 120 minut.

Zdaniem Binns to sygnał ostrzegawczy dla branży. Jeśli kina mają pozostać naturalnym domem dla ambitnego kina, twórcy muszą brać pod uwagę komfort widowni i realia repertuarowe. Krytycy tego pomysłu wskazują, że jest w tym ukryta pułapka – nawet jeśli twórcy nie będą tworzyć tak długich filmów, właściciele kin mogą wówczas… wydłużyć czas reklam.