Przez lata zagadka Powrotu do przyszłości nie została rozwiązana. W końcu fani doczekali się odpowiedzi

Powrót do przyszłości od dekad pozostaje jednym z tych filmów, do których widzowie wracają nie tylko z sentymentu, ale też z kolejnymi pytaniami. Trylogia Roberta Zemeckisa zostawiła po sobie wiele tematów do dyskusji, od zasad podróży w czasie, przez logikę alternatywnych linii czasowych, aż po szczegóły związane z DeLoreanem. Jest jednak jedna kwestia, która przez lata umykała części fanów, choć znajduje się właściwie na samym początku historii. Jak Marty McFly i Doc Brown w ogóle się poznali?

Powrót do przyszłości – fani długo musieli czekać na rozwiązanie zagadki dotyczącej głównych bohaterów

W pierwszym filmie relacja nastolatka granego przez Michaela J. Foxa i ekscentrycznego naukowca, w którego wcielił się Christopher Lloyd, jest już faktem dokonanym. Widz zostaje wrzucony prosto w ich znajomość, bez dodatkowego wprowadzenia i bez sceny wyjaśniającej, dlaczego zwykły licealista spędza czas z samotnym wynalazcą uznawanym przez miasto za dziwaka. Okazuje się jednak, że nie był to przypadek ani przeoczenie scenarzystów.

Oficjalne wyjaśnienie przedstawił po latach Bob Gale, współtwórca i scenarzysta Powrotu do przyszłości. W rozmowie z Mental Floss w 2011 roku zdradził, że razem z Robertem Zemeckisem mieli przygotowaną historię tej relacji, nawet jeśli nie trafiła ona bezpośrednio do filmu.

Nigdy nie wyjaśniliśmy tego w filmie. Ale historia postaci, którą stworzyliśmy z Bobem Zemeckisem, wygląda tak: przez lata Marty słyszał, że Doc Brown jest niebezpieczny, że to świr i szaleniec. Dlatego, jako pełnokrwisty amerykański nastolatek w wieku 13 albo 14 lat, postanowił sprawdzić, dlaczego ten człowiek ma być aż tak groźny.

Według Gale’a Marty zakradł się do laboratorium Doca i szybko zachwycił się tym, co tam zobaczył. Zamiast wyrzucić chłopaka albo potraktować go jak intruza, Brown miał zareagować zupełnie inaczej.

Marty zakradł się do laboratorium Doca i zafascynowały go wszystkie niesamowite rzeczy, które tam znalazł. Kiedy Doc go tam odkrył, ucieszył się, że Marty uważa go za kogoś fajnego i akceptuje takim, jakim jest. Obaj byli czarnymi owcami w swoich środowiskach.

To właśnie z tej ciekawości miała narodzić się ich przyjaźń. Doc z czasem zatrudnił Marty’ego do drobnej pracy przy eksperymentach, pomocy w laboratorium oraz opieki nad psem Einsteinem. Wyjaśnienie jest proste, ale bardzo dobrze pasuje do obu bohaterów. Marty nie do końca odnajduje się w szkole ani w swojej rodzinie, a Doc funkcjonuje na marginesie miasteczka, traktowany przez innych jak niebezpieczny ekscentryk. Spotkanie tych dwóch osób mogło więc naturalnie przerodzić się w nietypową, ale wiarygodną więź.

Co ciekawe, we wcześniejszych wersjach scenariusza początek tej relacji wyglądał zupełnie inaczej. Powrót do przyszłości przechodził wiele zmian, zanim stał się klasykiem kina science fiction, a jedna z odrzuconych koncepcji zakładała bardziej cyniczne podejście do Marty’ego. W pierwotnym pomyśle chłopak miał być bardziej nastawiony na zarabianie pieniędzy, a Doc miał zatrudnić go do sprzedawania w szkole pirackich kaset VHS.

Ta informacja nie zmienia głównej fabuły trylogii, ale dodaje jej ciekawego kontekstu. Powrót do przyszłości nie potrzebował długiego prologu, aby widzowie uwierzyli w chemię między Martym i Dokiem. Ich relacja działa od pierwszych scen, a oficjalne wyjaśnienie Gale’a tylko potwierdza, że za tą znajomością stał prosty, lecz sensowny pomysł. Ciekawski nastolatek zignorował plotki o miejscowym dziwaku, a samotny naukowiec znalazł kogoś, kto nie traktował go jak żartu.