36 lat temu zadebiutowało science fiction, które było podróbką dzieła Stephena Kinga. Film był łudząco podobny do innej produkcji

Minęło trzydzieści sześć lat od premiery filmu, który przez wielu fanów kina grozy do dziś uznawany jest za jedno z najbardziej osobliwych nawiązań do twórczości Stephena Kinga. Mowa o filmie Samozapłon, produkcji z 1990 roku w reżyserii Tobe’a Hoopera, twórcy kultowej Teksańskiej masakry piłą mechaniczną. Choć film nigdy nie zdobył dużej popularności, z czasem zyskał status ciekawostki, o której wciąż dyskutują miłośnicy horroru i kina science fiction.

Samozapłon – twórca Teksańskiej Piły Mechanicznej wykorzystał pomysł Stephena Kinga do swojego filmu

Inspiracja dziełami Stephena Kinga była w tamtym okresie niezwykle widoczna w całej branży filmowej. Jednym z najbardziej wpływowych utworów pisarza pozostaje powieść Podpalaczka z 1980 roku, opowiadająca historię dziewczynki obdarzonej zdolnością pirokinezy. Motyw kontroli rządu nad osobami posiadającymi nadnaturalne moce oraz wizja niszczycielskiej siły ognia na stałe zapisały się w popkulturze. Samozapłon wyraźnie czerpie z podobnych założeń, choć przedstawia je w znacznie bardziej pulpowym i eksperymentalnym stylu.

Film Hoopera skupia się na parze ochotników biorących udział w tajnym rządowym eksperymencie o nazwie Operacja Samson. Brian i Peggy Bell zostają poddani testom, które mają uczynić ich odpornymi nawet na eksplozję nuklearną. Eksperyment kończy się jednak tragedią, gdy ich ciała zaczynają spontanicznie płonąć. Ich syn David dorasta z nową tożsamością, lecz przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Mężczyzna odkrywa, że odziedziczył niebezpieczne pirokinestyczne zdolności, które wymykają się spod kontroli w chwilach silnych emocji. Wraz z Lisą, kobietą powiązaną z tym samym eksperymentem, próbuje odkryć prawdę o swoim pochodzeniu, zanim jego moc doprowadzi do kolejnych tragedii.

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów filmu jest występ Brada Dourifa, aktora znanego fanom horroru między innymi z serii o lalce Chucky. Jego interpretacja Davida Bella uchodzi za jedną z najbardziej intensywnych i niepokojących w karierze artysty. To właśnie rola Dourifa bywa najczęściej wskazywana jako największy atut produkcji, która pod względem budżetu i efektów specjalnych była projektem bardzo skromnym.

Samozapłon nigdy nie stał się wielkim hitem, lecz idealnie wpisuje się w charakterystyczny styl Tobe’a Hoopera, reżysera znanego z przekraczania granic horroru i eksperymentowania z formą. Film do dziś budzi mieszane reakcje. Dla jednych jest zapomnianą ciekawostką, dla innych przykładem kina tak osobliwego, że aż fascynującego.