G.Skill oferuje zestaw 16 GB pamięci RAM

Panowie pytanko mam .. Pamiątki Patriota 2 GB 800 LLK posiadam i nie chcą współpracować w ogole z Asus P5KC ... dopiero zmiejszyłem do 667 mhz to poszło tak musiałem na 1 GB "grać" jakaś rada? <--- dostane warna za offtopic ;)Co do Ramów to Panowie nie teraz ... za 4,5 lat to Crysis 3 się będzie tylu domagał ale nie teraz...

Dnia 22.03.2008 o 08:28, pendejo napisał:

Czy to co piszesz tyczy się tylko jąder windowsów, czy absolutnie każdy system 32 bitowy ze zwykłym desktopowym prockiem ma te problemy z adresowaniem. GNU/Linux podobno nie [...](?)

Zakładam, że to miało być pytanie.Każdy system 32-bitowy żeby przekroczyć granicę 32-bitowego adresowania musi używać jakiegoś sposobu, który dałby dłuższe słowo adresowe. W przypadku procesorów x86 istniejącym, najprostszym i działającym sposobem jest użycie stronicowania wbudowanego w ten typ procesora. Nie ma znaczenia czy byłby to 32-bitowy Windows 2008, czy jakaś odmiana 32-bitowego Linuxa, czy Mac OS.Projekt procesorów Intela miał od początku niesamowicie dziwne adresowanie. Gdy budowane były jeszcze procesory 8-bitowe, to konkurencja Intela robiła procesory w których rejestry pozwalające adresować pamięć musiały być dwa razy dłuższe niż słowo maszynowe (czyli adresy były 16-bitowe = maks. 64KB). Intel budując pierwszy w pełni 16-bitowy procesor złamał tę regułę bo zamiast pozwolić na bezpośrednie adresowanie 32-bitowe (czyli adresowanie liniowe) stworzył bardzo dziwne 20-bitowe adresowanie (maks 1 MB). Działało ono tak, że procesor adresował 16-bitów, a brakujące 4-bity pobierał z rejestrów segmentowych. Kolejne wersje procesorów 80186 (nie wprowadzony do PC) i 80286 poszerzały swoją szynę adresową do 24-bitów (maks. 16 MB), ale nadal używały tego samego niewygodnego sposobu adresowania.A dlaczego niewygodnego? Bo z powodu braku liniowości pamięci nie można było jednorazowo przydzielić programowi więcej niż tyle pamięci ile składało się na jeden segment. A było to 64 KB. Żeby stworzyć w pamięci proste tablice liczb 8-, 16- i 32-bitowych, to trzeba było je dzielić po 65536, 32768 i 16384 elementów. Miało to wielki wpływ na budowę wszelkiego oprogramowania (oczywiście niepotrzebnie komplikowało je). Do dzisiaj mnóstwo struktur danych w Windows ma jako ograniczenie jedną z tych trzech liczb. Takie były konsekwencje stronicowania pamięci.Dopiero wprowadzenie w pełni 32-bitowych procesorów i386 DX (80386) oraz trybu chronionego pozwoliło przywrócić adresowanie liniowe na procesorach Intela bo pojedynczy segment zaczął obejmować całą adresowalną pamięć (maks. 4 GB).

Dnia 22.03.2008 o 08:28, pendejo napisał:

ale nie miałem okazji przetestować, bo od paru lat siedzę na 64

To masz to szczęście, że nie znasz. Od rozpoczęcia epoki systemów 32-bitowych programistom odpadło mnóstwo niepotrzebnych zmartwień i dzisiaj nikt normalny nie chce powrotu do błędogennego adresowania segmentowego, gdy chociaż raz napisał program, który korzysta z wygody adresowania liniowego. Odetchnęli wytwórcy kompilatorów bo segmentacja pamięci bardzo utrudniała pisanie takich programów. Odetchnęli wytwórcy aplikacji bo przestali mieć problem z 6 modelami pamięci. Dzisiaj żaden programista przy zdrowych zmysłach nie chce wrócić do tego co było za epoki DOSa i Windows 1-3.Rozwiązanie MS pozwalające serwerowi 2008 używać więcej niż 4 GB ramu polega właśnie na przywróceniu starej segmentacji pamięci z powrotem do działania. Tyle, że pojedynczy segment ma już 4 GB. Wydaje się to liczbą dość sporą, ale 64 KB to też kiedyś było sporo.

Ciekawe czy znajdzie sie jakis idiota ktory kupi to sobie do domowego kompa dla szpanu na przyklad... ;)