Bogowie grają w kości? No co wy mówicie, wcale nie. Grają w kapsle i wygra ten, kto strzeli precyzyjniej.
Palec Boży to dość stara już gra. Ale mamy fajną niespodziankę – wydawca zapowiedział dodruk. Oryginalne egzemplarze są już nie do kupienia, a gra ma niezłe grono fanów. Pojawiły się nawet zaczątki sceny kompetytywnej. Bo tak, w Palec Boży można grać śmiało turniejowo. Pod płaszczem śmiesznego pstrykania kryje się doskonała strategia, wymagająca diabelskiej wręcz precyzji.
Idea gry jest prosta. Bogowie stają do walki o to, kto zbierze najwięcej wiernych w magicznym archipelagu. Musimy stawiać świątynie, wysyłać na misje dzielnych proroków, a przy okazji likwidować cudzych i burzyć świątynie. Kto zrobi to najskuteczniej wygrywa i zostanie główną religią na wyspach. Palec Boży jest jednak dość niezwykłą planszówką, bo sporą rolę odgrywa element zręcznościowy. Najważniejsze jest celne pstrykanie drewnianymi żetonami. A dopiero potem myślenie strategiczne.
Schemat rozgrywki jest prosty. Otrzymujemy pewną liczbę żetonów proroków, ładnych, drewnianych oraz swoją chmurkę na rogu mapy. Po kolei będziemy pstrykali żetonami próbując umieścić proroków na jak największej liczbie wysp. Kiedy wszystkim skończą się żetony, patrzymy, jak wygląda sytuacja na mapie i przyznajemy sobie po jednym punkcie za każdą wyspę, na którą dotarliśmy i bonusowe dwa punkty, jeśli na którejś wyspie jest nas najwięcej, tzw. dominacja.
Żeby nie było tak bardzo łatwo są też pewne bonusy. Każda wyspa ma małe pole – trafienie oznacza postawienie świątyni. Dużego drewnianego klocka, który liczy się jak prorok, ale nie znika na koniec rundy. W dodatku bardzo trudno go przepchnąć. Szybko odkrywamy więc, że świątynie stanowią strategiczny trzon całej rozgrywki. A na samym środku mamy najmniejszą wyspę – pępek świata. Trafienie w nią to gwarantowane punkty.
Nie zabrakło też odrobiny chaosu. Na początku każdej rundy (a gramy ich zwykle 4, zależnie od liczby graczy) losujemy dwa boskie prawa. Następnie głosujemy i wprowadzamy większością głosów jedno z nich. Mogą to być dodatkowe punkty za obecność na wyspie, ale może to być obowiązek pstrykania małym palcem albo z zamkniętymi oczami.
Świetnym akcentem są też asymetryczne moce graczy. Na samym początku losujemy panteon, z którego wybieramy jedno z dwóch dostępnych bóstw. Celtowie mają Dagdę z żetonem ręki wspomagającym celowanie albo Morrigan dającą punkty za proroków usuwanych z planszy. Egipcjanie mają Anubisa dającego dodatkowy strzał albo Ra zamieniającego jednego z proroków na masywny żeton sfinksa. Nordowie mają Tyra, który daje bonusy za pstrykanie słabszą ręką, albo Freję ze specjalnym żetonem serca. A starzy dobry Grecy mają Zeusa, który stawia świątynie tam, gdzie chce i Temidę, wygrywającą remisy. Uwierzcie lub nie, ale szybko robi się z tego niezły metagaming. A można dokupić dodatki z bóstwami Azteków i Japończyków, które też nieźle mieszają.
Otoczka graficzna jest dosyć zabawna, ale Palec Boży to tak naprawdę strategiczna gra, wymagając niezłych zdolności manualnych. Podczas pierwszych partii chcemy po prostu zgarniać wyspy i punkty. Im dalej w las tym zaczynamy się orientować, że świątyniami można zastawiać przeciwników. Potem zrozumiemy, że pępek świata to najlepszy sposób na zdobywanie punktów, chociaż bardzo ryzykowny. A potem przychodzi kontrola tego co robi przeciwnik i dopasowywanie ruchów pod jego tury.
Ale przy okazji, pstrykamy żetonami, to super zabawa. Palec Boży jest do wytłumaczenia w 10 minut i świetnie nadaje się jako gra pod napoje ze znajomymi. Rozgrywka trwa może 30 minut, non-stop coś robimy, a efektowne pstryknięcia sprawiają, że jest jakieś napięcie i adrenalina. Odpowiednio odważny gracz bez problemu usunie nawet wielką świątynię swoim prorokiem. Ale tylko jeśli nie boi się siniaka na paznokciu. I kompromitacji, jeśli w nic nie trafi.
Na plus wypada też wykonanie. Mata jest gładka, żetony płyną po niej niczym w curlingu. Karty są z przyzwoitego materiałów, a drewniane żetony wytrzymałe i przetrwają nawet spotkanie ze ścianą. O dziwo, ściany miewają z tym większy problem. Nie grajcie nigdy w zasięgu telewizora, zaufajcie mi. Zagrałem w Palec Boży pewnie trzycyfrową liczbę partii i zniszczyłem raptem jeden żeton, naprawdę bardzo mocnym uderzeniem.
Palec Boży to z pozoru bardzo prosta i nieco infantylna gra. Ale łączy jednak ze sobą parę świetnych elementów. Strategiczne podejście do kontroli planszy i matematyczne wyliczanie punktów zadowolą planszówkowych wyjadaczy. A pstrykanie do celu lubi przecież każdy. Inaczej automaty z rzutkami nie stałyby w tylu barach.
Rozsądnie jest spojrzeć czasami na swoją „półkę wstydu” i zobaczyć, ile razy graliśmy w dany tytuł. I przez to, ile razy kosztowała nas jedna partia. W moim przypadku, Palec Boży był prawie za darmo, bo gra wciąga niesamowicie. Jasne, ma pewne błędy, robi się momentami powtarzalna, ale jak na swoją prostotę ma w sobie coś magicznego.
