Jak poker to współzawodnictwo, kasyno, wygrani i przegrani. Tylko, że nie w grze Gang. Tutaj stawiamy na kooperację i ma to w dodatku ręce i nogi!
Dobra, o co tutaj w ogóle chodzi? Jak stary dobry poker może być kooperacyjny? I jaki to miałoby sens? Odpowiadam więc po kolei. Fabularnie w Gangu jesteśmy gangiem, bez większej niespodzianki, i planujemy poważny napad na bank. Jako drużyna musimy współpracować i przełamać trzykrotnie zabezpieczenia nie uruchamiając przy tym trzykrotnie alarmu. A robimy to grając w pokera.
Gang korzysta z normalnych zasad Texas Hold’em Pokera. Gracze mają po dwie własne karty, a następnie na stole odsłaniane są trzy wspólne, potem kolejna i potem jeszcze jedna. Dysponując pięcioma wspólnymi kartami i dwiema własnymi tworzymy jak najmocniejszy układ wykorzystujący pięć z tych siedmiu kart. Od najwyższej karty, do królewskiego pokera. Osobom, które nie grywały wcześniej w starego dobrego Texasa przytoczę przykład. Jeśli na ręku mamy trójkę i ósemkę, a na stole dwójkę, ósemkę, waleta, króla i asa, to naszym najlepszym układem będzie para ósemek. Gracz z królem na ręku pokonałby nas mocniejszą parą, a gracz z dwiema dwójkami na ręku zgarnąłby całą pulę dzięki trójce dwójek. Tutaj więc od razu zaznaczę – jeśli umiecie grać w pokera, przyswojenie zasad Gangu zajmie wam 3 minuty. Jeśli nie, może być trochę trudniej.
A gdzie tu kooperacja? Nie rywalizujemy ze sobą. Zamiast tego, nie komunikując się o tym co mamy na ręce musimy wspólnie ustalić kto z nas ma najsłabszy, a kto najmocniejszy układ. Jeśli wytypujemy kolejność prawidłowo, mamy pierwsze zwycięstwo z trzech. Jeśli się gdzieś pomyliliśmy, mamy pierwszą porażkę.
Potem pokazują się trzy wspólne karty i raz jeszcze dokonujemy szacowania. Potem jeszcze jedna karta i szacujemy raz jeszcze, a potem pojawia się karta ostatnia. Tym razem już nie szacujemy, a faktycznie ustalamy. Tylko wyniki z ostatniej tury liczą się na koniec – pozostałe stanowią dla nas tylko wskazówki. Jeśli wszyscy gracze doszli do porozumienia, gracz z jedynką pokazuje swój układ, a gracz z dwójką go przebija, potem przebija go gracz z trójką i jeśli utrzymamy to do końca to wygraliśmy. Proste, prawda?
Tyle, że absolutnie nie. W Gangu obowiązuje ważna zasada zabraniająca mówić nam wprost o swoich i innych graczy kartach i układach. Opieramy się więc tylko na zdrowym rozsądku pozostałych. Jeśli gracz uznawał, że ma fatalny układ w pierwszych 2 rundach, ale przy czwartej karcie stwierdził, że jest super, to pewnie ma coś związanego z tą czwartą kartą, prawda? Im więcej graczy tym robi się ciężej i bardziej musimy poznawać swój tok myślenia.
Na koniec mały bonus – jeśli wygraliśmy poprzednią rundę to dobierzemy kartę utrudnienia, która przeszkodzi nam w następnej rundzie. Jeśli przegraliśmy, to na pocieszenie wylosujemy jakies ułatwienie. Chociażby jeden gracz będzie mógł pokazać jedną ze swoich kart czy coś w tym stylu.
Gang to naprawdę piekielnie wciągająca gra. Od razu więc napiszę – zaraz trochę ponarzekam, ale dawno przy tym tak szybko nie wciągnąłem się w jakąś planszówkę. Po odpakowaniu z pudełka zagraliśmy dwucyfrową liczbę partii i przestaliśmy, bo na zegarku pokazała się pierwsza w nocy. I to chyba powinien być najmocniejszy akcent tej recenzji.
Co mi się natomiast nie podoba? Po jednym wieczorze karty przypominają już pringlesy. Producent postawił na materiały bardzo niskiej jakości, kojarzące się raczej z grami marki Trefl sprzed 20 lat a nie nowoczesnymi planszówkami. Żetony są lekkie i plastikowe, a karty papierowe i wręcz niesmaczne. Na szczęście, Gang korzysta z najnormalniejszej na świecie talii, możemy podmienić ją na dowolne Bicycle lepszej jakości. Tylko że wtedy okaże się, że zawartość gry za ponad 50 zł to 20 kart ułatwień i utrudnień i 24 plastikowe żetony. Ale hej, płacimy też za świetny pomysł, a tutaj go nie brakuje. Niemniej, jeśli się uprzemy, to w Gang (bez ułatwień i utrudnień) zagramy też jak w grę barową, kośćmi i kartami do gry.
Dość myląca jest też instrukcja, która nakłada zakaz komunikacji na temat naszych kart figur i układów. Strasznie ciężko przestrzegać go w trakcie gry i wielokrotnie padało „nie wiem czy mogę tak mówić”. Pojawia się potem też stwierdzenie, że nie można nawet sugerować nic na ten temat. Zgodnie z zasadami najlepiej więc milczeć przy grze, co szybko popsuje atmosferę. Na szczęście to gra kooperacyjna – szybko pojawią się jakieś „domowe” ustalenia w tej kwestii, które usprawnią rozgrywkę.
Pomimo swoich wad, Gang to doskonała lekka planszówka, doskonała na luźniejsze spotkanie towarzyskie. Musimy fajnie kooperować, uczymy się naszego toku myślenia a do tego zasady są szybkie do przyswojenia, a poker ma zawsze ten dreszcz emocji. No wiecie, martini, Casino Royale, duże kwoty. Jak dla mnie, jeden z ciekawszych tytułów ostatniego roku. Tylko, co mnie mocno boli, można go zrobić samodzielnie o wiele ładniej.
