Warhorse Studios dziś ma już ugruntowaną pozycję. Niemniej początki studia wyglądały zupełnie inaczej.
Problemy ze znalezieniem wydawcy, zbiórka na Kickstarterze i ogromny sukces przy sequelu. W tej historii wiele się działo.
Kingdom Come: Deliverance
Gdzie wydawcy nie chcieli, tam pomógł Kickstartet
Wszystko zaczęło się od tego, jak Martin Klima z Bohemia Interactive oraz Daniel Vavra z 2K Czech zostali zapoznani przez Viktora Bocana. Już wtedy Vavra miał pomysł na umiejscowione w XV-wiecznych Czechach RPG, był jednak problem – brak inwestora. Jak się okazuje, nowo założone studio potrzebowało sporo środków i dostało je od czesko-amerykańskiego miliardera, Zdenka Bakali. To wystarczyło jednak na uruchomienie zespołu oraz rozpoczęcie prac, ale nie na ich ukończenie. Tutaj była daleka droga – trudniejsza tym bardziej, że Czechom nie udało się dostatecznie zachęcić żadnego z wydawców, z którymi rozmawiali.
Jak wspomina Klima w rozmowie z PCGamerem:
Prosiliśmy o całkiem sporo pieniędzy. Wtedy było naprawdę trudno... Znalezienie inwestora zajęło nam dwa lata. [...] Mieliśmy naprawdę fajne demo gry. Zatrudniliśmy agencję. Jeździliśmy po świecie. Rozmawialiśmy z, nie wiem, 50 różnymi wydawcami na trzech kontynentach. Nikt nie był zainteresowany. [...]
Jestem w tym biznesie od 30 lat i udało mi się sprzedać wydawcy tylko jedną grę – Original War w 1997 roku. To doświadczenie, próby sprzedania Kingdom Come wydawcom, naprawdę otworzyło mi oczy na to, jak trudne, wręcz niemal niemożliwe, jest to zadanie. Dlatego ogromną ulgą i potwierdzeniem naszych racji było zobaczenie, że gracze się z nami zgadzają.
GramTV przedstawia:
Po wielu niepowodzeniach włodarze Warhorse podjęli nietypową decyzję i postawili na crowdfunding. Decyzja ta okazała się jednak strzałem w dziesiątkę, bo Kingdom Come: Deliverance zostało wsparte finansowo przed ponad 35 tysięcy osób. Dzięki temu gra mogła ostatecznie ukazać się w 2018 roku. Zdaniem Klimy kluczowe znaczenie miało tutaj odmienne podejście produkcji do gatunku, bo w tym wypadku nie robiono z nas zbawcy świata.
Myślę, że chodzi o ideę RPG dla dorosłych. Wciąż jestem znudzony i zmęczony wszystkimi tymi RPG-ami, w których jesteś wybrańcem... Nikt nie robi gry, która powiedziałaby: “Dobra, to jest duże RPG, a ty jesteś nikim i nie zostaniesz zbawcą świata. To gra o zwykłym, przypadkowym człowieku, który robi zwykłe rzeczy zwykłego, przypadkowego człowieka, a na końcu jest tylko umiarkowanie mniejszym nikim” – stwierdził 57-latek.
Absolwent dziennikarstwa sportowego na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pasjonat esportu, piłki nożnej i polityki. Od 2026 roku redaktor Gram.pl.
Tyle, że M&B ma swoje umowności i inne uproszczenia.
Podoba mi się że w dwójce rozbudowali system handlu i powiązali z rodem bo dzięki temu można niejako założyć małą kompanię handlową ale z drugiej strony kiedy bawisz się praktycznie tylko w handel to nie za bardzo jest na co wydawać kasę.
Możesz ją inwestować by jej zarabiać jeszcze więcej ale to w zasadzie tyle. Odgrywanie kupca ostatecznie nudzi się. Co innego gdybyśmy mogli budować/kupować jakieś assety w miastach, inwestować w organizacje, projekty itd.
Ostatecznie mamy jednak ograniczoną liczbę warsztatów i karawan jakie możemy zrobić.
Tak więc do pewnego momentu przyjemnie gra się jako kupiec ale później i tak moja rozgrywka kończy się na podbijaniu mapy bo mechaniki związane z walką są po prostu zdecydowanie bardziej rozbudowane.
Gdybym mógł bardziej roleplayować to pewnie inaczej by to wyglądało - uczty, pojedynki i inne sprawy ale tego nie ma albo jest w ograniczonym zakresie.
dariuszp napisał:
Gdzie są już takie gry. Mount & Blade niejako jest takim tytułem tylko na innej skali. Co nie zmienia faktu że z perspektywy gracza nikt Ci nie zabrania żeby np. po prostu handlować, brać udział w turniejach itp. Zresztą dużo tego co robiłem w grze na początku to były turnieje bo pozwalały się szybko wzbogacić i trenować.
No bo finalnie M&B ma konkretny cell. Te rzeczy są ekstra. Tak samo jak robisz sandbox to bardzo często np. "fantazja kowala" rodem z KCD2 gdzie masz posiadłość którą rozbudowujesz, klientów, zlecenia itp - nie będzie raczej to rozbudowane do pełnej gry. Takie rzeczy mają większy sens w MMO gdzie rzeczywiście gracz może kupić się np. na kowalstwie.
I to jest też coś co MMO nigdy nie robią dobrze bo wg mnie takie kowalstwo, herbalism i inne powinny dostać gameplay na wzór walki. Fizyczny. Gdzie coś rzeczywiście robisz. Większość zamiast tego daje Ci jakieś paskudne menu i timery. Wyobraź sobie walkę w ten sposób.
Realia są takie że w takim KCD priorytetem jest walka, postacie, dialogi, historia, wszystko inne to dodatki do tego. Dlatego też nie masz możliwości mieć innego biznesu w świecie gry jak bycia kowalem bo jest to fabularnie uwarunkowane. Też nie ma opcji kucia pancerzy czy broni. Masz do tego pracowników. Bo zresztą takie coś wymagało by też dopasowania ekonomii ale z drugiej strony innych graczy to może nie interesować.
I to normalne bo KCD2 to nie jest czysty sandbox.
koNraDM4
Gramowicz
29/09/2026 18:56
dariuszp napisał:
Gdzie są już takie gry. Mount & Blade niejako jest takim tytułem tylko na innej skali. Co nie zmienia faktu że z perspektywy gracza nikt Ci nie zabrania żeby np. po prostu handlować, brać udział w turniejach itp. Zresztą dużo tego co robiłem w grze na początku to były turnieje bo pozwalały się szybko wzbogacić i trenować.
Tyle, że M&B ma swoje umowności i inne uproszczenia.
Podoba mi się że w dwójce rozbudowali system handlu i powiązali z rodem bo dzięki temu można niejako założyć małą kompanię handlową ale z drugiej strony kiedy bawisz się praktycznie tylko w handel to nie za bardzo jest na co wydawać kasę.
Możesz ją inwestować by jej zarabiać jeszcze więcej ale to w zasadzie tyle. Odgrywanie kupca ostatecznie nudzi się. Co innego gdybyśmy mogli budować/kupować jakieś assety w miastach, inwestować w organizacje, projekty itd.
Ostatecznie mamy jednak ograniczoną liczbę warsztatów i karawan jakie możemy zrobić.
Tak więc do pewnego momentu przyjemnie gra się jako kupiec ale później i tak moja rozgrywka kończy się na podbijaniu mapy bo mechaniki związane z walką są po prostu zdecydowanie bardziej rozbudowane.
Gdybym mógł bardziej roleplayować to pewnie inaczej by to wyglądało - uczty, pojedynki i inne sprawy ale tego nie ma albo jest w ograniczonym zakresie.
robwas12
Gramowicz
29/09/2026 09:44
KCD1 i KCD2 to genialne gry, bez dwóch zdań. Brak prowadzenia za rączkę i szacunek do inteligencji gracza to kluczowe cechy obu części godne najwyższej pochwały.
