Marshals: Historia z Yellowstone - recenzja 2. sezonu. Ten serial czyni dobro, ale w zły sposób

Kayce Dutton wraca i kontynuuje swoje przygody jako stróż prawa. Mógł mieć ranczo i względny spokój, wybrał drogę nieustannej zmiany i ryzyka. Sprawdzamy, czy to ryzyko opłaciło się także twórcom serii.

Wyjaśnijmy to sobie na wstępie. Nie wróciłem do tego serialu dlatego, że chciałem, ale dlatego, że wydawało mi się, iż czytelnicy gram.pl mogą liczyć na opinię na temat tego, jak wypada kontynuacja. Gdyby nie to, że opowiadam o filmach, jakby nie patrzeć, zawodowo, akurat śledzenie tej produkcji ze świata Yellowstone bym sobie odpuścił. Poniekąd dlatego właśnie otrzymujecie recenzję tej odsłony dopiero teraz, w listopadzie, a nie tuż po jej premierze, w październiku.

Wahałem się. Długofalowego potencjału w tej produkcji wciąż nie widzę. Dostrzegam jednak inne rzeczy. Chyba rozumiem, co w niej doskwiera, ale rozumiem też, dlaczego jest tak bardzo popularna.

To wciąż najgorszy spin-off Yellowstone

Jestem po kilku odcinkach drugiego sezonu i nadal przytłacza mnie jego siermiężna formuła, której nie powstydziłby się nawet kultowy Strażnik Teksasu. Jednocześnie nie mogę powiedzieć, bym podczas seansu zgrzytał zębami. A i Luke Grimes jako Kayce Dutton wciąż ma w sobie ten przejmujący smutek w oczach – jakby cierpiał za całe USA i ich prezydenta. Jeśli w szkole mieliście kolegę, który zawsze podawał wam pomocną dłoń, ale jednocześnie był w klasie niedostrzegalnym cieniem, to mniej więcej tego rodzaju relacja zachodzi między nami, widzami, a serialem Marshals. Ten serial czyni dobro, ale w zły sposób.

Ponowne wejście do świata Marshals ujawniło mi największy problem tej produkcji. Niedawno, w recenzji najnowszego Tulsa King, który także wyszedł z głowy Taylora Sheridana, zasugerowałem z przekąsem, że jak na prawoskrętne medium, jakim poniekąd jest Paramount+, popularne seriale mają zaskakująco sporo brudu, który wypadałoby „wyprać” w konfesjonale. Doszedłem do wniosku, że konserwatywna widownia musi chcieć oglądać historie tych, którzy tak jak oni mają zasady, ale jednocześnie mają też swoje tajemnice i nie wahają się użyć siły, by osiągnąć przewagę w łańcuchu pokarmowym. Dlatego mit gangstera w kinie jest tak silny – nie dlatego, by marzyć o jego życiu, ale by pofantazjować o przesuwaniu granic i niebezpiecznym zbliżaniu się do krawędzi, zajrzeć, jak głęboka jest otchłań za nią, i docenić to, że szarość codzienności jest przestrzenią znacznie bezpieczniejszą.

Luke Grimes i jego rola życia – co łączy jego postać z Tańczącym z wilkami?

Ranczo Duttonów, inny spin-off Yellowstone, miało premierę po pierwszym sezonie Marshals i zostało zdecydowanie lepiej przyjęte. Dlaczego? Ten serial ma pazura, a Marshals go nie ma. Podczas gdy pierwszy stawia w centrum zniuansowane postacie Ripa i Beth, które oddają dokładnie tę szczyptę brawury i bezwzględności, którą pokochaliśmy w Yellowstone, Marshals proponuje coś zupełnie innego. To historia harcerzy. Yellowstone było historią o odwadze i przekraczaniu granic wtedy, gdy służy to słusznej sprawie. I dziedzictwie, które ma znacznie. Marshals to z kolei historia o tym, że zasady to wszystko, co mamy. I trzeba ich przestrzegać. A dziedzictwo jest tym, co łatwo można stracić.

Powiem teraz coś, czego nie mogłem napisać w recenzji pierwszego sezonu, by nie zdradzać istotnych elementów fabuły, ale kluczem tego serialu jest oczywiście Kayce Dutton i to, jaką drogę przechodzi. Nie będę ukrywał, że w Yellowstone był moim ulubionym bohaterem. Swym spokojem stanowił idealną równowagę dla wybuchowości Ripa, potrafił nawet tonować swoją siostrę Beth. Jego historia to historia odkrywania własnej tożsamości, szukania w sobie cząstek dwóch kultur – białej i rdzennej ludności USA. Pod tym względem Kayce był dla mnie zawsze toposowym bohaterem rodem z Tańczącego z wilkami, który na nowo odżył w Yellowstone. Nawet wilki i wchodzenie z nimi w relacje się znalazły, a i Kevin Costner miał w tym wszystkim ogromną rolę. Ale cząstka łącząca go z rdzennymi Amerykanami miała związek przede wszystkim z Monicą, jego żoną. Z niezrozumiałych przyczyn ta postać jednak do Marshals nie trafiła – scenarzyści postanowili ją uśmiercić.

Marshals ma inną gwiazdę. Logan Marshall-Green wypada najciekawiej

Nie uważam, by był to błąd (może aktorka po prostu nie chciała dalej brać w tym udziału), ale na pewno wpłynęło to na to, kim Kayce Dutton jest w nowej produkcji. Stał się teraz figurą, która zaczyna wszystko od początku, od czasu do czasu tylko zmagając się z duchami przeszłości. Czysta kartka. Tylko Tate, jego syn, jest jego namacalnym dowodem na to, co za sobą pozostawił. Patrząc jednak na to, jak układa mu się relacja z chłopakiem, można metaforycznie założyć, że dokładnie tak wygląda relacja tej postaci z jej związkami z Yellowstone – jakby Kayce Dutton przestał już do tamtej historii pasować albo, co także prawdopodobne, jakby nigdy do niej nie pasował. W Marshals Kayce Dutton staje się kowbojem, który działa w słusznej sprawie, czasem naginając zasady, tak jak wychował go ojciec, ale generalnie starając się, by podczas poszczególnych akcji kapelusz nie spadał mu z głowy, a koszula była tylko delikatnie rozpięta i wpuszczona w spodnie. Klasę trzeba przecież zachować.

Kayce nie jest już więc tą samą postacią. Wykorzystano jego popularność do opowiedzenia historii o udziale w działaniach Marshals, ale po prawdzie ten serial równie dobrze poradziłby sobie bez niego. Jako dowód można wskazać fakt, że postawiono przy nim o wiele bardziej charyzmatycznego lidera, którego problematyka jest znacznie bardziej interesująca niż odwiedzanie grobu żony przez Kayce’a. Logan Marshall-Green, znany z występów w takich filmach science fiction jak Prometeusz, ale także Ulepszenie, miał już w Hollywood swoje pięć minut. Teraz najwyraźniej zadowala go rola aktora uzupełniającego. W Marshals w moim mniemaniu stanowi najmocniejszy punkt. Otrzymuje od scenarzystów potężny bagaż do udźwignięcia, podczas gdy cała reszta ekipy zdaje się być wycięta z tektury, obnażając przy okazji swoje braki warsztatowe.

Typowy „procedural” ale z kapeluszem i znaczkiem „Y”

O kim jest ten serial? Na pewno nie o Kayce’u. Na pewno wątki związane z przeszłością i Yellowstone, w odróżnieniu od Rancza Duttonów, są tu drugorzędne. Na pewno też ani Cal w wykonaniu Logana Marshalla-Greena, ani żaden inny członek ekipy nie pcha się na pierwszy plan. Mamy w przypadku Marshals do czynienia z klasycznym przykładem serialu proceduralnego, w którym każdy kolejny odcinek to cudowne rozwiązywanie spraw i widowiskowe pościgi za sprawcami, bardzo luźno powiązane z historiami, które śledziliśmy w poprzednich odsłonach uniwersum wykreowanego przez Taylora Sheridana. Wręcz powiedziałbym, że to taki „procedural”, który tylko udaje, że jest czymś innym i oryginalnym, serwując nam czystą sztampę.

Ale jednego Marshals odmówić nie mogę. To zdecydowanie serial, który ma swoją dynamikę, ma swoją realizacyjną sprawność (praca kamery w scenach akcji jest wyborna) i przede wszystkim jest produkcją, do której próg wejścia jest najniższy ze wszystkich seriali Yellowstone. Można oglądać do kotleta, w gardle nie stanie, a i konieczność przypominania sobie, kim jest niejaki Thomas Rainwater, jest znikoma. Prym wiedzie tu więc przede wszystkim mit o sprawczości służb federalnych, a co za tym idzie – dawanie widzom w trudnych czasach nieco nadziei. Nic więcej, ale wypiję za tę inicjatywę.

Ogłoszenia parafialne: drugi sezon został podzielony na dwie części. Pierwsza zakończy się w grudniu, a drugą otrzymamy na wiosnę 2027. W Polsce serial dostępny jest na SkyShowtime.

Marshals: Historia z Yellowstone – recenzja 2. sezonu. Zło dobrem zwyciężaj