35 lat temu narodził się najlepszy sequel nie tylko gatunku science fiction, ale w całej historii kina

1 lipca 1991 roku, 35 lat temu, roku odbyła się uroczysta premiera Terminatora 2: Dzień sądu. James Cameron powrócił do świata, który stworzył siedem lat wcześniej, tym razem dysponując budżetem i technologią, o których podczas realizacji pierwszego filmu mógł jedynie marzyć. Efekt przeszedł do historii kina – produkcja do dziś uchodzi za wzorzec tego, jak powinno tworzyć się filmowe kontynuacje.

To wzór tego, jak powinno tworzyć się kontynuacje

Fabuła ponownie opierała się na podróży w czasie i walce o przyszłość ludzkości. Tym razem celem maszyn staje się młody John Connor, przyszły przywódca ruchu oporu. Z przyszłości zostaje wysłany nowy, znacznie bardziej zaawansowany Terminator T-1000, którego zadaniem jest zabicie chłopca. Ludzie odpowiadają jednak tym samym – wysyłają przeprogramowanego T-800, by tym razem nie polował, lecz chronił Johna i jego matkę Sarah.

Wielu krytyków zwracało uwagę, że Cameron nie próbował całkowicie zmieniać konstrukcji pierwszego filmu. W dużej mierze powtórzył ten sam schemat fabularny – pościg, ucieczkę i nieustanne zagrożenie ze strony praktycznie niezniszczalnej maszyny. Różnica polegała na skali. Reżyser rozbudował niemal każdy element oryginału: większy budżet, bardziej widowiskowe sceny akcji, głębsze relacje między bohaterami i efekty specjalne, które na początku lat 90. wydawały się wręcz niemożliwe do osiągnięcia.

To właśnie efekty wizualne sprawiły, że Terminator 2 przeszedł do historii. Cameron od lat marzył o przeciwniku zbudowanym z płynnego metalu, ale podczas realizacji pierwszego Terminatora technologia komputerowa nie była jeszcze w stanie udźwignąć takiego pomysłu. Dopiero siedem lat później, dzięki pracy studia Industrial Light & Magic, udało się stworzyć T-1000 – pierwszego w pełni przekonującego cyfrowego bohatera wykorzystującego efekt płynnego metalu i płynnych transformacji. Sceny, w których zabójca wynurza się z podłogi, przechodzi przez metalowe kraty czy regeneruje ciało po otrzymanych obrażeniach, do dziś uznawane są za jedne z najważniejszych momentów w historii komputerowych efektów specjalnych.

Nie mniej istotna okazała się zmiana dotycząca głównego bohatera. Arnold Schwarzenegger, który w pierwszym filmie był bezwzględnym antagonistą, tym razem powrócił jako obrońca Johna Connora. Dla widzów w 1991 roku był to spory zwrot, choć marketing filmu dość szybko zdradził tę niespodziankę. U boku Schwarzeneggera ponownie pojawili się Linda Hamilton jako Sarah Connor oraz młody Edward Furlong, debiutujący w roli Johna. Rolę T-1000 zagrał Robert Patrick, tworząc jednego z najbardziej ikonicznych przeciwników w historii kina science fiction.

Film okazał się również ogromnym sukcesem finansowym. Przy budżecie wynoszącym około 102 miliony dolarów – wówczas rekordowym w historii Hollywood – Terminator 2: Dzień sądu zarobił ponad 520 milionów dolarów na całym świecie i został najbardziej kasowym filmem 1991 roku.

To właśnie sukces drugiej części sprawił, że Terminator z jednorazowego hitu przeobraził się w jedną z najważniejszych marek science fiction. Kolejne odsłony – Bunt maszyn, Ocalenie, Genisys czy Mroczne przeznaczenie – ukazywały się już z wieloletnimi przerwami i nigdy nie zdołały dorównać legendzie „dwójki”.