Kolejna historia w uniwersum The Division i kolejny powrót do Nowego Jorku. Tym razem w nieco bardziej “odjechanym” stylu, niż to było do tej pory w tym świecie.
Nadal trudno uwierzyć, że Tom Clancy’s The Division 2 dzielnie trzyma się na rynku, mimo że ma już lekko ponad siedem lat na karku. Tym bardziej zaskakuje fakt, że dostaje nowe rozszerzenia fabularne, mimo że Ubisoft Massive zapowiedział już jakiś czas temu trzecią odsłonę serii.
O ile powrót do Brooklynu można było nazwać czymś w rodzaju nostalgicznej wyprawy do początków serii, o tyle w przypadku Echoes of Central Park można mówić o czymś, co zawsze wywoływało u graczy różne wyobrażenia o tym miejscu w Nowym Jorku. Tym bardziej że naturalnie chciało się tam przejść, chociażby z terenów Dark Zone.
Ostatecznie tym razem dostajemy historię, która jest czymś w rodzaju… horroru. Bo i motyw „potwora” pojawia się na każdym kroku, a zagrożenie ze strony jeszcze bardziej bezwzględnych Cleanersów również występuje. Problem w tym, że ponownie można byłoby zapytać: czy czasem nie warto przejść o poziom wyżej?
Zacznę od tego, że tak naprawdę Echoes of Central Park pod względem historii, mimo wszystko, wypada o wiele lepiej niż to było w przypadku Battle For Brooklyn z prostej przyczyny – ta narracja zbudowana wokół nowej odmiany „trucizny” wywołującej panikę oraz spore problemy z organizmem, którego mięśnie wykręcają się w przeróżne strony, jest po prostu ciekawsza. Oczywiście to nie oznacza, że cała reszta jest napisana dobrze, ponieważ z tej historii zdecydowanie można było wyciągnąć więcej. Tym bardziej że wraz z dodatkiem otrzymujemy możliwość wsparcia jednego z trzech towarzyszy – Morse’a Feeneya (szturmowiec z granatnikiem), Eldwooda Franklina (medyk ze specjalną, wydajniejszą apteczką) czy Brayleigh Callahan (snajperka). Każdy z bohaterów ma swój osobny wątek fabularny w ramach siedmiu misji (tutaj muszę jednak zaznaczyć, że poniekąd gra wprowadza w błąd i każda misja jest misją główną, mimo iż niektóre z nich opisane są jako poboczne), a same historie momentami są… może nie poruszające, ale na pewno dające do myślenia, jak chociażby ta związana z płonącymi apartamentami.
I teraz zaczynają się schody, ponieważ z czysto mechanicznego punktu widzenia wsparcie towarzyszy to coś bardziej do gry solowej niż do zabawy w kooperacji z innymi graczami. Co prawda nadal w naszej sesji wsparcie snajperki czy szturmowca można wykorzystać, a nawet pomoże nam wstać, gdy jesteśmy powaleni przez przeciwnika… ale koniec końców działa to tylko na nas. Jeśli wydarzy się to w przypadku innego gracza, to niestety inny gracz musi go podnieść. Również oznacza to, że nagle nie będziemy walczyć w czwórkę (dwóch graczy, dwóch towarzyszy). Takiej opcji nie ma.
Nie chcąc zbyt mocno spoilerować tego, jak kończy się fabularnie Echoes of Central Park, powiem w ten sposób: pewne moje wyobrażenie z dotychczasowych opisów tego miejsca umknęło, mimo że początek był naprawdę obiecujący. Inną kwestią jest to, że można było się spodziewać kilku twistów z daleka, jeśli mniej więcej wiemy, z czym mamy do czynienia w historiach sygnowanych imieniem i nazwiskiem Toma Clanciego, chociaż trzeba sobie powiedzieć wprost, że im dalej w las, tym realnego political fiction jest coraz mniej.
Być może właśnie dlatego, że o ile w przypadku Battle For Brooklyn można było mówić o rozczarowaniu, o tyle tutaj nie mam aż tak negatywnych odczuć. Może dlatego, że oczekiwania były również praktycznie żadne, a sama historia sprawia wrażenie czegoś na kształt pewnego fanficu oraz wyobrażeń narratorki (swoją drogą, zabieg naprawdę dobry).
Z drugiej strony tryb, który odblokowuje się po ukończeniu fabuły Echoes of Central Park, to coś, co można nazwać wariacją na temat trybu Resistance, i tutaj można byłoby ponownie sobie zadać pytanie, biorąc pod uwagę również fakt, że za rokiem mamy Survivors… czy tego recyklingu pomysłów nie ma zbyt dużo? No, to chyba jest w moim przypadku największy problem związany z The Division 2, ponieważ im dalej idziemy w las, tym bardziej widać przełożenie niektórych trybów z „jedynki” na „dwójkę”. Dodatkowo walka z bossami w ramach nowego endgame’u w Central Parku… zdecydowanie wykracza poza to, co wielu graczom podobało się chociażby wraz z pojawieniem się w grze trybu nieco bardziej realistycznego na rocznicę serii. To jego totalna odwrotność, która niejako zaprzecza temu, czego niektórzy by oczekiwali, wprowadzając właściwie nie jeden, a dwa paski do zbicia, zanim pokonamy przeciwnika i zgarniemy jego wariant umiejętności dla naszego Agenta.
Dlatego też nie ukrywam, że po kilku przebiegach po Central Parku zacząłem zastanawiać się, czy nie docieramy już do pewnego limitu zmęczenia materiału, jakim jest The Division 2. O ile jestem w stanie zrozumieć chociażby próby urozmaicenia zawartości prototypowym ekwipunkiem (co też wymaga trochę farmienia), o tyle po tylu latach chęć nadgonienia tego, co inni gracze już zdobyli, jest zwyczajnie niemożliwa do zrealizowania. Nadal nie zmienia to faktu, że zabawa od zera potrafi sprawiać wiele frajdy, bo przerzucanie sprzętu oraz szukanie idealnych ustawień pod siebie na wstępie jest tak samo dobre jak te kilka lat temu. Problem pojawia się niestety tam, gdzie pojawia się ten bardzo głęboki endgame. Na tyle skomplikowany, że gonienie za procentami staje się już zwyczajnie zbyt żmudne, aby to robić.
Nie dziwi mnie więc to, że aktualnie graczy w The Division 2 można podzielić na dwie grupy – tę, która gra głównie w dodatki fabularne, oraz tę, która gra non stop i już dawno odjechała od reszty do tego stopnia, że poszukiwanie kogoś do matchmakingu jest zwyczajnie niemożliwe.
Przez te kilka godzin zabawy z najnowszym dodatkiem do Tom Clancy’s The Division 2 cały czas miałem w głowie niekoniecznie to, czy kolejne dodatki do tej gry powinny się pojawiać, bo jak widać, Ubisoft Massive znajduje na to jakąś przestrzeń. Bardziej boli mnie strasznie niewykorzystany potencjał tego, czym tak naprawdę był przez wiele lat Central Park w umysłach wielu fanów Dywizji.
Ponieważ cała ta historia tak naprawdę poniekąd wypada lepiej niż ta, którą zaserwował nam powrót do Brooklynu. Co prawda można było kilka elementów rozegrać lepiej, może nawet mocniej zarysować problem drugiej, tykającej bomby biologicznej na terenie Central Parku… tego mroku jest zdecydowanie więcej niż myślałem, że będzie. Problemem jest jednak to, że chciałoby się pojawić w tym „jedynkowym” Nowym Jorku, mając właściwie trzy różne dodatki wokół tego terenu, zamiast połączyć to wszystko w jedną mapę.
Bo o tym, że The Division 2 już wypadałoby zamienić na „lepszy model”, wiemy nie od dziś. Co prawda możemy chwalić twórców za to, że nadal po latach są w stanie utrzymać tę grę w ryzach i coś tam budować na jej fundamentach, ale ostatecznie zmęczenie materiału widać gołym okiem. Warto już porzucić przeszłość i mocno myśleć o przyszłości. Nawet jeśli gra wreszcie dostanie rozłożony w czasie crossplay.
Tylko wiecie co… właśnie sobie zdałem też sprawę, że The Division 2 otrzyma jeszcze moduł Survivors. Czyli jeszcze trochę będziemy tutaj czekać, aż pojawi się pierwszy zwiastun „trójki”. Tylko kiedy to nastąpi? Tego nie wie niestety nikt.
P.S.: Powiem tak szczerze, że przed wrzuceniem tego tekstu na gram.pl postanowiłem cofnąć się i sprawdzić, ile dałem poszczególnemu dodatkowi do Tom Clancy’s The Division 2 i… jestem zaskoczony jak z perspektywy czasu nisko oceniłem Warlords of New York, które to zasadniczo jest chyba najlepszym dodatkiem ze wszystkich trzech, które pojawiły się w ostatnich latach. Dlatego też Echoes of Central Park umieściłbym pomiędzy głównie za odwagę w sposobie opowiadania tej historii oraz pewnej konsekwencji, której mi brakowało przy Battle For Brooklyn.
Natomiast jakbym miał wskazać lidera, to pierwszy dodatek byłby tym najciekawszym i najlepiej wykonanym. Może dlatego, że to było jeszcze na dość świeżym materiale z podstawki? To już zostawię Wam do rozstrzygnięcia.
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy. Napisz komentarz jako pierwszy!