Ród smoka – recenzja pierwszej połowy 3. sezonu. Powrót na tron

Taniec smoków

Gdy pierwszy sezon Rodu smoka przypomniał wszystkim, w czym tkwi siła uniwersum Gry o tron i dlaczego, to obecnie jedna z najważniejszych franczyz fantasy, tak drugi pokazał, że twórcy muszą mieć się na baczności, gdyż szybko mogą stracić sympatię widzów. Jednak przy ocenie poprzedniej serii Rodu smoka trzeba pamiętać o licznych problemach i zawirowaniach przy produkcji serialu, w tym skróceniu sezonu o jeden odcinek, co pokrzyżowało showrunnerom plany, dotyczące zamknięcia serii wielką bitwą. Teraz cały ciężar przyszłego sukcesu produkcji spoczął na barkach trzeciego sezonu, który miał przywrócić serialowi blask z pierwszego sezonu, a jednocześnie zachęcić widzów wielkimi bitwami i rozwinięciem konfliktu między Targaryenami a Hightowerami. Po dwóch sezonach, które poświęcały wiele czasu na budowanie konfliktu, przedstawianie skomplikowanych zależności rodzinnych i politycznych oraz przygotowywanie widzów do nieuchronnej wojny domowej, nowe odcinki wreszcie pozwalają wszystkim tym elementom eksplodować z pełną siłą. To sezon znacznie bardziej dynamiczny, emocjonalny i widowiskowy, ale jednocześnie nie uciekający od pytań o władzę, moralność i cenę, jaką trzeba zapłacić, aby realizować swoje ambicje.

Już od pierwszych minut twórcy jasno pokazują, że nie zamierzają zwlekać z wprowadzaniem obiecanych scen akcji. Historia rozpędza się błyskawicznie, a widz zostaje wrzucony w sam środek wydarzeń bez długich ekspozycji czy ponownego rozstawiania pionków na politycznej szachownicy. Efekt jest imponujący i serial szybko odzyskuje tempo, którego brakowało w drugim sezonie, i od początku utrzymuje bardzo wysokie napięcie, dzięki czemu stawka jest o wiele większa niż kiedykolwiek wcześniej. Największą zmianą jest sposób przedstawienia samego konfliktu między Czarnymi a Zielonymi. O ile wcześniej wojna była bardziej obietnicą niż rzeczywistością, teraz widz może w końcu obserwować jej brutalne konsekwencje niemal w każdym odcinku. Bitwy nie są już pojedynczymi punktami kulminacyjnymi, ale integralną częścią historii.

Szczególnie spektakularnie wypada wielka morska konfrontacja połączona z walkami smoków, która należy do najbardziej imponujących sekwencji w całej historii uniwersum Gry o tron. Połączenie wojennej floty, starć w powietrzu gigantycznych bestii oraz strategicznych decyzji bohaterów, tworzy widowisko, które zachwyca swoim rozmachem. Jednocześnie nie są to sceny akcji, aby jedynie zdynamizować całą narrację. Twórcy nie przyćmiewają efektami specjalnymi tego, co zawsze w prozie George’a R.R. Martina było najważniejsze, czyli emocji i rozwoju postaci, a konsekwencje ich działań, są w tym sezonie szczególnie istotne. Co równie istotne, tym razem smoki nie służą wyłącznie do tego, aby zadowolić fanów. Otrzymują jeszcze więcej ekranowego czasu, dzięki czemu twórcy mogli skupić się na zbudowaniu ich charakterów i ich relacji z jeźdźcami. Smoki są nieprzewidywalne, potrafią zignorować Targaryenów, co przypomina, że to dziki bestie o ogromnej sile, z którą żadna armia nie może się równać.

Tym samym twórcom udało się naprawić największy problem drugiego sezonu, czyli tempo prowadzenia fabuły. Trzeci sezon nie traci czasu na dziwne wątki, jak ten z Daemonem, ale od razu prowadzi widza w wir wydarzeń. Na szczęście serial nie sprawia wrażenie chaotycznego, a twórcom udało się znaleźć odpowiednią równowagę między widowiskowymi scenami akcji a spokojniejszymi momentami budującymi charakter i psychologię bohaterów. Każdy dialog wydaje się mieć znaczenie, a każda decyzja wpływa na dalszy rozwój fabuły. Nie oznacza to jednak całkowitego porzucenia politycznych intryg. Wręcz przeciwnie i negocjacje, zdrady oraz rodzinne konflikty pozostają fundamentem serialu, ale są znacznie lepiej splecione z dynamiczną akcją.

Ogromną siłą trzeciego sezonu Rodu smoka pozostają postacie, czego najlepszym dowodem jest Rhaenyra, która pozostawiała sporo wątpliwości w drugim sezonie, która stała się bierna zarówno wobec przeciwników, jak i swoich własnych poddanych. Tym razem odzyskuje inicjatywę i znów staje się najważniejszą postacią tej opowieści. Jej walka nie ogranicza się jednak do zdobycia Żelaznego Tronu, a coraz ważniejsze staje się pytanie o to, jak zachować człowieczeństwo podczas niekończącej się wojny. Ród smoka pokazuje kobietę rozdartą między poczuciem obowiązku wobec ojca, własnymi ambicjami i świadomością ogromnych kosztów, jakie niesie każda jej decyzja, zarówno ta polityczna, jak i na polu bitwy. Dużą poprawę widać również w wątku Daemona Targaryena. Po okresie izolacji i licznych wizji w Harrenhal bohater ponownie staje się aktywnym uczestnikiem wydarzeń. Jego relacja z Rhaenyrą odzyskuje dawną intensywność, a wspólne sceny należą do najciekawszych momentów serialu.

Zieloni w odwrocie

Pewnym problemem sezonu jest brak równowagi między obiema stronami konfliktu. Choć Alicent pozostaje ważną postacią i nadal otrzymuje interesujące sceny pokazujące jej wewnętrzne rozdarcie, pozostali przedstawiciele Zielonych często zostają odsunięci na bok, a szczególnie tyczy się to dzieci królowej. Aegon II, a zwłaszcza Aemond pojawiają się znacznie rzadziej, niż można byłoby oczekiwać. Ich motywacje i rozwój ustępują miejsca historii Rhaenyry, przez co wojna momentami traci część swojej moralnej dwuznaczności. Konflikt zaczyna sprawiać wrażenie mniej złożonego niż wcześniej, mimo że scenariusz wielokrotnie przypomina, iż żadna ze stron nie zachowuje pełnej niewinności i sprawiedliwości. Interesującą nowością w trzecim sezonie Rodu smoka jest natomiast Ormund Hightower, który szybko wyrasta na jednego z najbardziej intrygujących nowych antagonistów. Jego polityczny spryt i chłodna kalkulacja wprowadzają świeżą energię do opowieści.

Najciekawszym motywem tego sezonu pozostaje pytanie o granice moralności. Bohaterowie coraz częściej stają przed wyborem między zachowaniem honoru a skutecznością w prowadzeniu wojny. Serial konsekwentnie pokazuje, że zdobycie władzy wymaga kolejnych kompromisów i poświęceń, a każda zwycięska bitwa pozostawia po sobie coraz większe emocjonalne spustoszenie, które oddziałuje zarówno na rodzinę królewską, jak i poddanych. Wojna przestaje być walką o tron, a staje się procesem stopniowego niszczenia całego królestwa.

Mimo wszystko trzeci sezon Rodu smoka, chociaż naprawia wiele błędów, to wciąż nie unika popełniania innych problemów, już znanych z pierwszego sezonu. Niektórzy bohaterowie oraz ich wątki nie zostają odpowiednio rozwinięte, chociaż może to się zmienić w drugiej połowie sezonu. Zdarzają się również mniej lub bardziej kontrowersyjne decyzje, które odbiegają od materiału źródłowego, co nie zawsze przyczyniało się serialowi w poprzednich seriach. Fani Zielonych muszą mieć też na uwadze, że przynajmniej cztery pierwsze odcinki bardziej skupione są na Rhaenyrze, pozostawiając resztę nieco w cieniu.

Pod względem technicznym serial prezentuje bardzo wysoki poziom. Zdjęcia imponują skalą i dbałością o detale, scenografia buduje przekonujący obraz Westeros pogrążonego w wojnie, a efekty specjalne, również te smoków, jak najbardziej mogą się podobać. Dlatego szczególne wrażenie robią sceny powietrznych starć smoków oraz monumentalne bitwy morskie, które należą do najbardziej widowiskowych sekwencji w historii całego uniwersum.

Trzeci sezon Rodu smoka nie zawodzi, a wręcz znów pozwala przypomnieć sobie, dlaczego widzowie pokochali Grę o tron i pierwszy sezon prequelowej serii. Tym razem twórcy fundują imponujące sceny akcji, ale jednocześnie nie zapominając o rozwoju bohaterów i politycznych intrygach, które boleśnie przypominają o cenie władzy i odpowiedzialności. Chociaż serial nadal popełnia kilka błędów, które miejmy nadzieję, uda się naprawić w ostatnich czterech odcinkach, to sani Rodu smoka będą zadowoleni, a pozostali widzowie otrzymają powód, aby jednak wrócić do tego serialu po rozczarowującej poprzedniej partii odcinków