Ostatni epizod pierwszego sezonu soboty community kończymy elementem, bez którego nie mogło się obyć żadne z wydań naszego cyklu. Mowa tutaj oczywiście o Oldskulowym podsumowaniu pióra lurynowicza, z ciętymi jak delikatnie przerdzewiała brzytwa komentarzami Spaykiego.
"This was a triumph.
I'm making a note here:
HUGE SUCCESS.
It's hard to overstate
my satisfaction.
Aperture Science
We do what we must
because we can.
For the good of all of us.
Except the ones who are dead."
"But there's no sense crying
over every mistake.
You just keep on trying
till you run out of cake.
And the Science gets done.
And you make a neat gun.
For the people who are
still alive."
"Następna stacja: Centrum." Znacie ten dźwięk (tak, ale ja zawsze wolałem "Ratusz. Arsenallllll. Ale zmienili, motyla noga! - Spayki)? Nawet jeżeli jesteście spoza Warszawy, to nie musicie wcale go słyszeć, by rozkoszować się bogatym wnętrzem i miłą obsługą sklepu metro.gram.pl! Już w poniedziałek o godzinie 9 rano wrota punktu handlowego umiejscowionego w stołecznym pawilonie handlowym Metro Centrum staną otworem dla wszystkich zainteresowanych! Będzie księga pamiątkowa, upominki, zdjęcia, kwiaty, parada (parada będzie? To szkoda, że mnie nie będzie - Spayki)... Nie będzie niczego! Uch... to nie to. Lepiej odróbcie wcześniej lekcje, bo to może być najdłuższy dzień w Waszym życiu i wbrew pozorom nie najsmutniejszy dla portfela Waszych rodziców.
Czy mówiłem już Wam, że Fallout 3 to taka niesamowita giera, która ma niedługo wyjść i że straszliwie na nią czekam i w ogóle... I jeszcze dodatkowo prequel Cienia Czarnobyla (tja, intro do S.T.A.L.K.E.R.-a powinno się zaczynać słowami: "dawno, dawno temu, w samym zadku reaktora..." - Spayki), nowy Devil May Cry (jaki nowy? Dantemu już taka broda urosła, że za świętego Mikołaja będzie mógł robić. I brzuch mu urósł... A nie, to mi urósł! - Spayki), poprawiona edycja Wiedźmina (że niby w tej pierwszej coś wymagało poprawki? No wiesz... - Spayki)... Jak na złość przed nowym rokiem akademickim i na początku roku szkolnego. Chociaż tak z drugiej strony lepiej iść do szkoły niż do domu spokojnej starości, tak jak Kamiloos. Nadzieja jest jak okno z widokiem na "może". I powiedz wujowi, żeby kupił tłumacza znającego bocce.
Teraz powinien wydarzyć się jakiś dobry cliffhanger pozwalający na łatwe kontynuowanie serii, taka otwarta furtka. I cliff, i hanger? No problem! Wyobraźcie sobie, że razem ze Spaykusem stoimy nad przepaścią (ooo... Lurr leci... - Spayki). Mewy piszczą nad głowami, w dole, pod stumetrową skarpą słychać dźwięki fal uderzających o skaliste wybrzeże. Formacje z głazów na samym dole są ostre jak brzytwy, a z tej wysokości wydają się naprawdę malutkie. I razem oglądając zachód słońca nagle wydarza się coś strasznego. Dominika niechcący potrąca przejeżdżający obok z ogromną szybkością fortepian (no, no, potrącam ten fortepian i co się dzieje? Konkurs Chopinowski wygrywam? A nie. To on mnie potrąca... - Spayki) i ten dosłownie koniuszkami palców u stóp balansuje na krawędzi klifu, usilnie machając rękoma niczym szaleniec ogarnięty chorobą świętego Wita. W zwolnionym tempie - aby było dramatyczniej - wyciągam dłoń na pomoc, lecz nie wiadomo skąd nagle pojawia się motylek i siada na kapturze bluzy Spaykusia. Ten pod wpływem ciężaru latającego potwora przechyla się i spada w otchłań ze spazmatycznym krzykiem na ustach: "tylko nie zapomnij podlewać kwiatków...!". Buch! Napisy końcowe. See ya soon (ale zaraz, jak to... miało być z cliffhangerem, nie ze Spaykiem spadającym z klifu! - Spayki)!
"I feel fantastic and I'm still alive.
While your dying I’ll be still alive.
And when your dead I will be still alive.
Still alive.
S T I L L A L I V E."
