RetroGRAM: Airfix Dogfighter. Gra, która spełniała dziecięce fantazje

Wielu z nas jako dzieci marzyło o tym, aby w jakiś sposób ożywić zabawki. No cóż, nikt z nas nie ma takich możliwości, ale czego nie jesteśmy w stanie zrobić w realnym świecie, zawsze możemy spróbować w tym wirtualnym. Na przestrzeni lat powstało kilka fajnych gier, które pokazywały zabawki w ruchu, ale jedną z najbardziej zapadających w pamięć jest Airfix Dogfighter, które pozwalało na pilotowanie modeli samolotów podczas wojennych batalii wewnątrz domu.

Wspominamy Airfix Dogfighter

Gra ukazała się na PC w 2000 roku, a za jej powstanie odpowiadały studia Paradox Entertainment oraz Unique Development Studios. To pierwsze z pewnością możecie bardzo dobrze kojarzyć z popularnych gier z serii Europa Universalis. Fundamentem całego projektu stała się licencja firmy Airfix, która zajmowała się produkcją plastikowych modeli samolotów oraz innych pojazdów. Deweloperzy postanowili przenieść pasję do modelarstwa do wirtualnego świata, pozwalając graczom zasiąść za sterami miniaturowych replik historycznych myśliwców.

Pomysł miał w sobie coś z animacji Toy Story, w której zabawki zaczynają żyć własnym życiem, gdy nikt na nie nie patrzył (pamiętacie otwierającą scenę? Wojskowe ludziki podczas misji rozpoznania?). Airfix Dogfighter było na swój sposób dalszą częścią operacji, już takiej pełnoskalowej, ale twórcy nadal poruszali się w ramach podobnego schematu. Dom był gigantyczną makietą, a przedmioty codziennego użytku zostały zamienione w elementy wojennego krajobrazu. Meble stawały się przeszkodami, półki i stoły tworzyły naturalne korytarze lotu, a wyposażenie pomieszczeń nadawało każdej lokacji indywidualny charakter. Airfix Dogfighter nie było przy tym żadnym symulatorem. Wręcz przeciwnie, gra proponowała luźną lotniczą strzelankę z perspektywy niewielkiego modelu samolotu, którym można było latać po całym domu i to w tym wszystkim było najlepsze!

Airfix Dogfighter oferowało kampanię dla pojedynczego gracza, w której wykonywało się kolejne zadania dla aliantów i państw osi. Początek przygody był naturalnie samouczkiem, w którym gracz poznawał podstawy pilotażu plastikowego modelu. Następne zadania stawały się jednak coraz bardziej wymagające. Trzeba było niszczyć wrogie jednostki, atakować bazy, osłaniać własne siły, a czasem również odnajdywać określone przedmioty lub przedostawać się do pozornie niedostępnych miejsc. Zwykła kuchnia mogła zamienić się w silnie broniony obszar, a dziecięcy pokój w przestrzeń, w której trzeba było ostrożnie manewrować pomiędzy meblami i zabawkami. Największą zaletą kampanii była różnorodność w sposobie, w jaki gracz wykorzystywał domowe otoczenie. Zamiast powtarzać identycznie starcia na kolejnych fragmentach mapy, gra zachęcała do poznawania pomieszczeń i szukania alternatywnych dróg. Najważniejsze jest jednak to, że misje zapewniały przyzwoitą porcję zabawy, szczególnie gdy ktoś chciał sprawdzić wszystkie samoloty i uzyskać możliwie jak najlepsze wyniki.

Podstawy rozgrywki były stosunkowo proste. Sterowaliśmy wspomnianymi zabawkowymi samolotami po trójwymiarowych lokacjach i eliminowaliśmy przeciwników za pomocą dostępnego uzbrojenia. Fizyka naturalnie była skrojona pod zręcznościową zabawę, dzięki czemu można było sprawnie manewrować w ciasnych przestrzeniach i bez większego wysiłku w kwestii sterowania, prowadzić walki pod stołem lub pomiędzy półkami. W grze znajdywało się kilkanaście modeli samolotów inspirowanych prawdziwymi maszynami z czasów II Wojny Światowej. Poszczególne maszyny różniły się parametrami i przeznaczeniem. Lekkie myśliwce były zwinniejsze i lepiej sprawdzały się w pojedynkach powietrznych, natomiast cięższe samoloty oferowały większą wytrzymałość kosztem mobilności. Wybór odpowiedniej maszyny miał znaczenie, zwłaszcza gdy kolejne misje stawiały przed graczem coraz trudniejsze wyzwania. Istotną rolę odgrywał także rodzaj uzbrojenia, które swoim wyglądem nawiązywało do zwykłych domowych przedmiotów jak na przykład baterie paluszki.

Równie ciekawą sprawą było eksplorowanie otoczenia. Rozbijanie wazonów, lamp, talerzy i innych elementów wyposażenia domu już samo w sobie było przyjemne, ale pełniło też konkretną funkcję. W zniszczonych przedmiotach można było znaleźć amunicję, elementy uzupełniające zapasy oraz specjalne znajdźki. W ten sposób nawet pozornie nieistotne zakamarki stawały się warte sprawdzenia. Gracze musiał więc łączyć walkę z poszukiwaniem zasobów, a niekiedy ryzykować lot przez ciasną przestrzeń, aby dotrzeć do ukrytej nagrody. Ten element sprawiał, że Airfix Dogfighter potrafiło nagradzać ciekawość oraz zręczność. Dom nie był jedynie efektownym tłem, lecz integralną częścią rozgrywki, a to robiło naprawdę mocne wrażenie. Emocje podkręcał jeszcze fakt, że gra posiadała edytor domu oraz możliwość malowania samolotów. Swoją drogą w tamtych latach sporo gier dodawało edytory, zauważyliście?

W historii gier komputerowych nie brakuje produkcji, które próbowały imponować realizmem, rozmiarem i rozmachem, ale może tu tkwi siła Airfix Dogfighter? Gra sprowadziła wojnę do „niewinnej” zabawy w nieco kameralnym stylu, oferując przy tym przystępny model zabawy i niesamowity klimat. Oczywiście produkcja miała swoje ograniczenia, jak chociażby sterowanie w niektórych sytuacjach lub praca kamery, ale jak na produkcję o modelach samolotów oferowała całkiem sporo fajnych rozwiązań, które zapadły nam w pamięci. Poza tym wiecie, to było swego rodzaju spełnienie dziecięcych fantazji, a to tylko polepszało odbiór gry. Osobiście bardzo dobrze wspominam tę grę i trochę szkoda, że jest ona tak trudno dostępna lub że nie doczekała się żadnej kontynuacji/odświeżonej wersji. Dla mnie to jednak z tych perełek, przy których łatwo wpaść w sidła nostalgii. Poza tym jest to kolejny dobry przykład, że dało się kiedyś stworzyć grę w miarę prostą, bez ogromnego budżetu, ale za to zapewniającą mnóstwo świetnej i wciągającej rozrywki, a to w świecie gier jest wartością, która nie starzeje się tak szybko jak grafika.