Powiadają, że Internet to najszybsze medium. Gdy się patrzy na zawartość portali, czasem trudno w to uwierzyć. Trzeba jednak zwalczać lenistwo i dawać przykład. Nieco po północy wróciliśmy z przedpremierowego pokazu filmu „Piraci z Karaibów: Na krańcu świata” - nieco po trzeciej nad ranem publikujemy recenzję...
Czekaliśmy na ten film z wielką niecierpliwością, a zarazem niepokojem. Temperaturę podgrzewała świadomość, że często już sequel odbiega poziomem od jedynki, a co dopiero część trzecia... A jak wszyscy wiemy, trailery bywają mylące, na przykład zawierając jedyne warte uwagi sceny filmu. Cóż zatem można powiedzieć o najnowszej odsłonie Piratów z Karaibów po seansie?
Można to ująć nader lapidarnie i obrazowo: Klątwa Czarnej Perły przypominała wielką lunaparkową karuzelę, Skrzynia umarlaka (trudno oprzeć się wrażeniu, że w polskiej wersji językowej powinna to być jednak „skrzynia umrzyka”) to już diabelskie koło, zaś Na krańcu świata jawi się jako kolejka górska. Słowem: gigantyczna eskalacja. Dostaliśmy istną dziką jazdę bez trzymanki.
Pełen tekst znajdziecie tutaj
