Zgodnie z obietnicą, dzisiejszy felieton nie jest już materiałem informacyjnym, technicznym. Ostatnio na forum gram.pl rozgorzała dyskusja wywołana kontrowersyjnym pomysłem pewnego amerykańskiego polityka z Minnesoty. Dzisiejsze "W samo południe" poszerza temat i jest jednocześnie moim osobistym wkładem w Wasze rozważania.
Nie będę generował specjalnie długiego wstępu. Wszystko, co mógłbym na ten temat napisać i tak znajdziecie w moim tekście. Tak więc, zapraszam do lektury:
System oceniania „przydatności do spożycia” gier nie jest pomysłem nowym. Wywodzi się w prostej linii od rozwiązań stosowanych dla filmów kinowych, ostatnio szeroko wdrażanych również we wszelkich telewizjach. Analogiczne ograniczenia można znaleźć na zabawkach, a że gry video są w pewnym sensie pokrewne zarówno obrazowi na ekranie, jak i gumowemu żołnierzykowi… narodziły się systemy w stylu ESRB czy PEGI. Czysta informacja o wielce teoretycznej barierze wiekowej, oddzielającej odbiorcę już odpowiedniego dla danego produktu od jeszcze niedojrzałego, to z definicji w miarę rozsądne rozwiązanie. Jednakże tak samo jak w przypadku filmów, tak i w systemie oceniania gier królują absurdalne założenia.
Pełen tekst znajdziecie tutaj
