Władca Pierścieni: W kręgu wojny - flip & write w Śródziemiu

Piotr-Magdziak
2026/11/21 17:00
0
0

Władca Pierścieni: W Kręgu Wojny to nowość na rynku. Takiego flip&write jeszcze nie widziałem!

Władca Pierścieni to chyba najmocniej eksploatowana franczyza w świecie planszówek. Tytułów na BoardGameGeeku jest grubo ponad 150. No i do listy dołącza Władca Pierścieni: W kręgu wojny. Nowa gra flip & write, całkiem modnego ostatnimi czasy gatunku. Każdy dostaje więc swoją planszę i suchościeralny marker, którym będziemy zaznaczali nasze ruchy i progres partii. Dzięki temu gra ma niewiele komponentów - mamy po dwie planszetki na gracza, zestawik kości i małą planszę Golluma. Całość jest naprawdę ładna, grafiki (jak to w grach z Władcy Pierścieni) są na bardzo wysokim poziomie, ikonografia jest czytelna i atrakcyjna, a całość spójna kompozycyjnie. Wizualnie jest doskonale. To tak tytułem wstępu.

Władca Pierścieni: W kręgu wojny - flip & write w Śródziemiu

Zasady gry są, powiedziałbym, średnioskomplikowane. Nie jest to gra na poziomie Monopoly, ale nie zbliżamy się też do poważnych eurotytułów. Można nauczyć się wszystkiego w góra 20 minut. Rozgrywka zajmie doświadczonym graczom góra godzinę, to dosyć szybki tytuł, fajnie nada się dla mniej zaawansowanych graczy albo jako przerywnik. No to co, przejdźmy do zarysu zasad.

Jak się w to gra?

Władca Pierścieni: W kręgu wojny opiera się na dosyć ciekawej mechanice. Na każdej planszy gracza znajduje się strona „dobrych” i „złych”. Hobbici idą sobie z pierścieniem, Rohan i Gondor zbierają siły, a równocześnie polują Nazgule, a orkowie ostrzą sobie zęby na Hobbitów. Każdy gracz steruje więc obiema stronami. W przypadku dwóch graczy jest to dosyć proste - moi dobrzy biją się ze złymi przeciwnika, a źli przeciwnika z moimi dobrymi. Jeśli graczy pojawia się jednak więcej, sprawa się komplikuje - moi dobrzy walczą ze złymi przeciwnika po lewej, jego dobrzy walczą ze złymi przeciwnika po jego prawej, a moi źli walczą ze złymi przeciwnika po prawej. Czyli trzymamy się w takim ciągłym papier-kamień-nożyce. Co ciekawe, w przypadku gry na czterech graczy nie mamy żadnej interakcji z graczem naprzeciwko nas. Mechanika jest bardzo ciekawa i mocno mi się spodobała. To trochę Siedem Cudów Świata, tylko w mocno rozbudowanej wersji.

Całą turę zaczynamy od rzutu kostkami, następnie przydzielamy kostki z symbolami do odpowiednich części naszej planszy. Równocześnie wszyscy gracze wydają następnie symbole na sekretne akcje. Opcji jest kilka - możemy poruszyć się Drużyną Pierścienia po Śródziemiu, zmotywować któryś z ludów do walki, zaangażować bohatera czy też rozpocząć produkcję jednostek wojskowych.

Następnie przechodzimy do fazy akcji jawnych - część z akcji, czyli maszerowanie na bitwy, dodawanie jednostek, aktywacja bohaterów i parę innych, wymaga publicznego ujawnienia naszego ruchu. Gra dzieli się więc na kilkanaście drobnych i szybkich ruchów wykonywanych w tajemnicy i kilka większych akcji w ciągu jednej tury. Przeciwnicy wiedzą więc mniej więcej, co robimy, ale nie wiedzą w pełni, jak do tego doszliśmy. Bardzo fajna mechanika, świetnie wpływająca na płynność gry. Nie musimy marnować czasu, a część ruchów wykonujemy jednocześnie.

Dwie gry w jednym

Podczas rozgrywki miałem wrażenie, że Władca Pierścieni: W kręgu wojny to trochę dwie gry w jednym. Wszystko przez warunki końca gry. Pierwsza gra polega na tym, że nasi Hobbici idą do Góry Przeznaczenia. Jeśli wrzucą tam pierścień, to gra się kończy i liczymy punkty (nie zawsze oznacza to, że z pewnością wygraliśmy). Dodatkowo Nazgule szukają Drużyny Pierścienia na mapie. Jeśli kilkukrotnie ją znajdą, gra również się kończy. To pierwsza minigra - nasi dobrzy wędrują, a nasi źli szukają cudzych dobrych. Pomagają w tym oczywiście umiejętności bohaterów.

Druga minigra to wojny - z każdym graczem możemy rozegrać dwie bitwy. Jeśli na dowolnej planszy rozstrzygną się obie dostępne opcje, gra również się kończy. Nasz Gondor walczy z cudzym Mordorem, a nasz Isengard walczy z cudzym Rohanem (i analogicznie). Musimy dbać o motywację ludów wysyłanych do bitwy i zapewnić im odpowiednie jednostki.

GramTV przedstawia:

Finalnie wszystko sprowadza się do punktów - może okazać się, że nie zrealizowaliśmy dwóch bitew ani nie dowieźliśmy pierścienia, ale wszędzie byliśmy całkiem blisko, więc i tak wygrywamy całą grę.

Gra świetna, ale czemu Władca Pierścieni?

Władca Pierścieni: W kręgu wojny całkiem mi się spodobał. To szybka, sprawna gra, która oferuje przy tym kilka świeżych pomysłów. Mechaniki dobrze się ze sobą łączą, a rozgrywka ma przyjemną dynamikę. Z tury na turę nasze możliwości rosną, akcje zaczynają się zazębiać i tworzą coś w rodzaju kaskady. Efekt kuli śnieżnej w grach planszowych jest zawsze bardzo satysfakcjonujący. Na plus zaliczam też wyważenie poszczególnych mechanik. Żaden element nie wydaje się przesadnie dominować nad pozostałymi.

Największy problem mam z sekretnymi akcjami. Zdarza się, że przeciwnicy wykonują ruchy, które wyglądają trochę jak wyciąganie asów z rękawa. Gra opiera się w dużej mierze na uczciwości uczestników, bo nie mamy właściwie jak zweryfikować, czy ktoś nie popełnił błędu - nawet nieświadomie. Oczywiście, planszówki opierają się na uczciwości, ale tutaj nie ma żadnej opcji kontroli. Przy takiej liczbie symboli i zależności łatwo coś przeoczyć. Brakuje mi tu odrobiny większej kontroli nad tym, co faktycznie robią pozostali gracze. Flip&write nie jest idealną mechaniką na grę opartą na sekretnych akcjach i agresywnej interakcji.

Mam też mocno mieszane uczucia co do samego wykorzystania licencji. Władca Pierścieni jest tutaj przede wszystkim motywem graficznym, a i ten momentami wydaje mi się dość dziwny. Jakoś trudno mi się wczuć w sytuację, w której każdy gracz ma własną Drużynę Pierścienia i jednocześnie steruje zarówno dobrymi, jak i złymi. Rozumiem, że wynika to z przyjętej mechaniki, ale fabularnie trochę mi to zgrzyta. Na pewno ta gra by się obroniła bez Władcy Pierścieni. Pytanie tylko czy marketingowo miałoby też ręce i nogi.

Niemniej, nie mogę powiedzieć, że Władca Pierścieni: W kręgu wojny jedzie na renomie i tylko eksploatuje znaną markę. To dobra i przemyślana gra planszowa, nad którą ktoś naprawdę sporo pomyślał. Osobiście, bardzo mi się podobała, solidne 8,5/10.

8,5
Solidna gra, raptem z drobnymi niedociągnięciami
Plusy
  • Ładna i czytelna
  • Fajne mechaniki, czuć powiew świeżości
  • Bardzo dynamiczna, nie czekamy na swoja turę
  • Przystępne do nauki zasady
Minusy
  • Mnóstwo sekretnych akcji, bez możliwości ich weryfikowania
  • Władca Pierścieni jest tutaj w ogóle niepotrzebny, to tylko skórka
  • Kolory kości to koszmar do grania w ciemniejszych miejscach
Komentarze
0



Nie ma jeszcze żadnych komentarzy. Napisz komentarz jako pierwszy!