Legendarne science fiction ma pięć różnych wersji. Którą obejrzeć przed premierą oczekiwanej kontynuacji?

Radosław Krajewski
2026/11/16 18:30
0
0

Już za chwilę na Amazonie zadebiutuje nowa odsłona słynnej serii sci-fi. To dobry moment, aby przypomnieć sobie poprzednie dwa filmy.

Już 25 listopada na Prime Video zadebiutuje Blade Runner 2099, czyli serialowa kontynuacja kultowego uniwersum science fiction. Tydzień temu Amazon podzielił się nowym zwiastunem serialu, który jeszcze bardziej rozgrzał atmosferę oczekiwania na ten tytuł. Nadchodzący serial jest również doskonałą okazją, aby ponownie obejrzeć Łowcę androidów z 1982 roku. Problem w tym, że film Ridleya Scotta doczekał się kilku znacząco różniących się wersji. Jedna z nich jest szczególnie warta uwagi, gdyż najlepiej oddaje pierwotne zamierzenia reżysera.

Łowca androidów
Łowca androidów

Przed premierą Blade Runner 2099 warto wrócić do klasyki. Ale tylko jedna wersja Łowcy androidów pokazuje prawdziwą wizję Ridleya Scotta

Blade Runner 2099 przeniesie widzów do świata przedstawionego 50 lat po wydarzeniach z filmu Blade Runner 2049. Główne role w ośmioodcinkowym serialu zagrają Michelle Yeoh i Hunter Schafer. Historia skupi się na Corze, uciekinierce, która przyjmuje tożsamość łowczyni androidów, oraz Olwen, replikantce znajdującej się u kresu życia. Bohaterki zostaną zmuszone do współpracy podczas poszukiwań zbiega ukrywającego tajemnicę mogącą zagrozić przyszłości Los Angeles.

Zanim jednak widzowie poznają kolejną historię rozgrywającą się w tym uniwersum, warto przypomnieć sobie jego początki. Szczególnie że Łowca androidów z Harrisonem Fordem w roli Ricka Deckarda ma wyjątkowo skomplikowaną historię. Film, który trafił do kin w 1982 roku, nie odpowiadał bowiem w pełni artystycznej wizji Ridleya Scotta. Wpływ na jego ostateczny kształt miały decyzje wytwórni, reakcje publiczności testowej oraz obawy dotyczące zrozumiałości fabuły. W kolejnych dekadach powstało pięć najważniejszych wersji produkcji, z których każda prezentowała nieco inne podejście do opowiadanej historii.

Pierwszą był Workprint, czyli wczesny montaż pokazywany widzom testowym jeszcze w 1982 roku. Wariant ten zawierał alternatywne rozwiązania montażowe i niektóre sceny różniące się od późniejszej wersji kinowej. Nie znalazły się w nim również rozbudowana narracja Deckarda ani optymistyczne zakończenie, które ostatecznie trafiło do amerykańskich kin.

Wersja kinowa przeznaczona na rynek amerykański, znana jako US Theatrical Cut, wprowadziła natomiast narrację z offu. Rick Deckard komentował wydarzenia i wyjaśniał widzom poszczególne elementy fabuły, co nadawało produkcji bardziej klasyczny charakter kina noir. Zmieniono również finał, pozwalając Deckardowi i Rachael wspólnie opuścić Los Angeles, sugerując tym samym szczęśliwszą przyszłość bohaterów.

Nieco inaczej prezentował się International Cut. Pod względem fabularnym była to niemal identyczna produkcja, jednak zawierała około 15 dodatkowych sekund brutalniejszych ujęć. Dotyczyły one przede wszystkim konfrontacji Roya Batty'ego z Tyrellem oraz starć Deckarda z Pris i Zhorą.

GramTV przedstawia:

Prawdziwa zmiana nastąpiła dopiero w 1992 roku, kiedy udostępniono Director's Cut. Usunięto wówczas narrację głównego bohatera oraz wcześniejsze zakończenie. Przywrócono także scenę snu Deckarda, w którym pojawia się jednorożec. Ten pozornie niewielki element otworzył drogę do zupełnie nowej interpretacji historii, podważając przekonanie, że główny bohater jest człowiekiem.

Najważniejszą wersją pozostaje jednak The Final Cut z 2007 roku. To właśnie ten montaż powstał pod pełną kontrolą artystyczną Ridleya Scotta i jest uznawany za najbliższy jego pierwotnej wizji. Reżyser zachował w nim niejednoznaczność fabuły, rezygnując z dodatkowych wyjaśnień, które wcześniej narzucała narracja Deckarda. Dzięki temu większe znaczenie zyskały obrazy, dialogi oraz atmosfera futurystycznego Los Angeles. Historia mocniej koncentruje się na pytaniach dotyczących człowieczeństwa, tożsamości i śmiertelności, pozostawiając widzom przestrzeń do samodzielnej interpretacji wydarzeń.

Szczególnie istotna pozostaje wspomniana sekwencja z jednorożcem. Zestawienie snu Deckarda z pozostawioną przez Gaffa figurką origami sugeruje, że wspomnienia bohatera mogą nie należeć wyłącznie do niego. Tym samym pojawia się możliwość, że sam Deckard również jest replikantem. To jedna z najważniejszych zagadek całego uniwersum, której znaczenie zdecydowanie trudniej dostrzec podczas oglądania oryginalnej wersji kinowej.

The Final Cut przyniósł również szereg poprawek technicznych. Udoskonalono efekty wizualne, wyeliminowano błędy ciągłości i odrestaurowano wybrane elementy obrazu. Jedną z ciekawszych zmian było cyfrowe zastąpienie twarzy dublerki w scenie z Zhorą wizerunkiem Joanny Cassidy, dzięki czemu ujęcie lepiej współgra z pozostałymi fragmentami filmu.

Oczywiście wcześniejsze montaże Łowcy androidów nadal mają swoją wartość, szczególnie dla osób zainteresowanych historią kina i zmianami w procesie produkcji. Wersja kinowa pozwala zobaczyć, z jakim filmem zetknęła się publiczność w 1982 roku, natomiast Director's Cut stanowi ważny etap w odzyskiwaniu przez Scotta kontroli nad własnym dziełem. Jeśli jednak ktoś zamierza obejrzeć tylko jedną wersję przed premierą Blade Runner 2099, wybór The Final Cut wydaje się najbardziej uzasadniony.

Przypomnijmy, że Blade Runner 2099 zadebiutuje 25 listopada 2026 roku na Prime Video. Wszystkie osiem odcinków zostanie udostępnionych jednocześnie.

Komentarze
0



Nie ma jeszcze żadnych komentarzy. Napisz komentarz jako pierwszy!