Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota - recenzja filmu. Wypadek przy pracy

Jakub Piwoński
2026/11/20 13:00
4
0

Film, który wyskoczył ze śmietnika Warner Bros. i w końcu, po latach, trafił na ekrany. Sprawdzamy, czy kulisy jego powstawania są równie ciekawe, jak sama opowieść.

Pewien pokrzywdzony przez los osobnik konfrontuje się z wielką korporacją, uznając, że to ona jest winna całej jego niedoli. Przeżuty, wypluty i przede wszystkim zmęczony oraz zdezorientowany wpada na pomysł, by zasięgnąć pomocy adwokata. Wytoczona zostaje wojna. Po jednej stronie barykady – mysz, po drugiej – słoń. Wynik tego starcia wydaje się przesądzony. A jednak udaje się doprowadzić do przełomu.

Ironia tego opisu kryje się w tym, że nie musi on dotyczyć wyłącznie samego filmu, ale również jego losu. Bo tak jak na ekranie Wiluś E. Kojot walczy z krwiożerczą firmą o to, by przyznała mu rację, a najlepiej od razu wypłaciła odszkodowanie za wszelkie nieudane próby złapania Strusia Pędziwiatra, tak w rzeczywistości tematyka filmu pokrywa się z tym, jak wyglądała jego droga do kin. A trzeba zauważyć, że trwało to długo, bez większych nadziei na pomyślny obrót spraw.

Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota
Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota

Długa droga do domu

Cofnijmy się kilka lat wstecz, bo warto. Film rozwijany jest od 2015 roku. Na jego pomysł wpadł James Gunn, były już szef DC Studios, a wciąż aktywny architekt superbohaterskiego uniwersum tego studia. Scenariusz do produkcji, która zakładała przeniesienie na ekran Strusia Pędziwiatra i Wilusia E. Kojota, znanych postaci Zwariowanych melodii, przygotował Samy Burch z pomocą kilku innych scenarzystów. Pozyskano do głównych ról Willa Forte i Johna Cenę. Zdjęcia do filmu rozpoczęły się w 2022 roku, a rok później, w 2023, produkcja była już gotowa. Widzom nie było jednak dane obejrzeć jej w letnim sezonie blockbusterów w kinach. Gdy wydawało się, że film zostanie przeniesiony na platformę streamingową HBO Max, także tutaj fani musieli obejść się smakiem. Za kulisami wydarzyło się coś kuriozalnego, co niewątpliwie wstrząsnęło branżą.

Otóż Warner Bros. postanowiło wyrzucić film do kosza, i to pomimo tego, że był już ukończony. Oficjalnym uzasadnieniem miała być zmiana strategii studia, ale nieoficjalnie mówiło się, że chodziło o możliwość skorzystania z odpisu podatkowego. Dzięki temu Warner Bros. mogło uzyskać korzyść podatkową szacowaną na około 30 mln dolarów, przy wydanych na produkcję, bagatela, 70 mln dolarów. To, co działo się później, jest już żywym nawiązaniem do fabuły filmu. Doniesienia wywołały poruszenie. Dave Green, reżyser produkcji, nie mógł nadziwić się takiej decyzji studia. Podobnie wypowiadały się gwiazdy filmu, a opinia publiczna im wtórowała. Film miał być ponoć znakomity. Zaczęto więc budować jego legendę.

Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota
Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota

Powrót z niebytu

Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota ponownie trafił na rynek – mówiło się o zainteresowaniu wielkich studiów, takich jak Amazon czy Netflix, które mogły chcieć przejąć film i go dystrybuować. Problemem była jednak zaporowa cena, której oczekiwało Warner Bros. W pewnym momencie stracono już nadzieję na wygraną, aż do nadejścia przełomu w marcu 2025 roku, dwa lata po ukończeniu produkcji. Wówczas na scenę wszedł niezależny dystrybutor Ketchup Entertainment, który zaopiekował się filmem.

Właśnie obserwujemy finał tej długiej i burzliwej historii. Historii, co z przykrością muszę stwierdzić, znacznie ciekawszej od samego filmu.

W sierpniu Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota trafił do kin w USA, notując całkiem przyzwoite otwarcie na poziomie 15 mln dolarów. Film uzbierał już 100 mln dolarów na światowym rynku, a do Polski trafia 20 listopada. Przechodząc już do właściwej części tej recenzji, muszę jednak przyznać, że kompletnie nie wiem, o co przez te wszystkie lata było tyle szumu. Po tym, co zobaczyłem, nie mam wątpliwości, że gdyby film miał swoją premierę w 2023 roku i nie ciągnął się za nim ogon produkcji niechcianej, sponiewieranej, podobnie jak jej główny bohater, obawiam się, że nikt nie przejąłby się nim specjalnie. Ba, wręcz jestem zdania, że mamy do czynienia z filmem, który nie daje nam tego, czym wydaje się być, przez co może wywołać lekką dezorientację. Ale po kolei.

Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota
Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota

96% na Rotten Tomatoes? Wolne żarty

Jeśli pamiętacie Kosmiczny mecz, inną animację Warner Bros. połączoną z filmem aktorskim, to wiecie, że tamta produkcja przynajmniej nie udawała, że wykorzystuje humor niskich lotów, by kierować swój przekaz do młodszej widowni. Jak sobie przypomnę te dziwne miny Michaela Jordana, oddające jednocześnie poziom jego aktorskiej gry, wiem już, że moje wspomnienia z dzieciństwa mnie nie okłamują – ten film to zgrywa, napakowana po brzegi odniesieniami do zabawnych kreskówek, której nie da się brać na poważnie. Sęk w tym, że John Cena również robi dziwne miny w nowym filmie, ale twórcy niejako zachęcają nas, byśmy odbierali tę produkcję z większą powagą. Nie jestem przekonany, czy była to dobra droga.

GramTV przedstawia:

Koncept, wedle którego Kojot zgłasza się do adwokata po to, by ten pomógł mu pozwać firmę dostarczającą mu wszystkie te rzekomo wadliwe urządzenia, jest dobry – ale humoru wystarczy tu raczej na film krótkometrażowy niż pełnometrażowy. Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota staje się więc przede wszystkim ofiarą przesadnej wiary w to, że można z czegoś tak groteskowego i nieuchwytnego uczynić coś tak stałego, pewnego i sprowadzić całość do zaskakującej roli dramatu sądowego. To trochę tak, jakbyśmy, przyzwyczajeni do szaleństwa, ruchu i sporej dawki absurdu podczas seansu kreskówki o Kojocie i Strusiu, zamknęli ich w klatce i karmili procą. Nie tego oczekiwałem od tego widowiska i podejrzewam, że nie będę w tym odosobniony.

Jest kilka pojedynczych zrywów akcji, podczas których na moment robi się szybciej, a serce bije żwawiej, dając nadzieję, że mamy już za sobą przesadnie wydłużone kwestie dialogowe. Niestety, tuż po nich ponownie na pierwszy plan wchodzi nudna i nijaka intryga, którą można by streścić w kilku zdaniach, a scenarzyści postanowili przedstawić ją tak, jakby proste urządzenie zawierało skomplikowaną i nieistotną instrukcję.

Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota
Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota

W pogoni za sprawiedliwością

To nie jest zły film. Żeby była jasność. Doceniam starania twórców, którzy za wszelką cenę chcieli uniknąć błędów żenująco słabego Kosmicznego meczu 2 i postanowili nadać Zwariowanym melodiom nieco inny charakter. W sieci pojawiły się porównania, wedle których zamiast do Kosmicznego meczu bardziej należałoby zestawiać Strusia Pędziwiatra i zemstę Kojota z niezapomnianym i ze wszech miar kultowym Kto wrobił królika Rogera? Ten film także zaskoczył, ba, w wielu przypadkach wywołał nawet szok tym, jak mało było w nim dziecięcej beztroski, a jak wiele treści przeznaczonych dla dorosłych. Wówczas ta odwaga jednak zadziałała. A dziś? Różnica polega na tym, że wtedy nie posiłkowano się tak znaną i ugruntowaną marką, więc przynajmniej teoretycznie ryzyko było mniejsze.

Struś Pędziwiatr i zemsta Kojota to film zaskakujący. Nie jest tym, czym wydawało się, że będzie – żwawą, slapstickową komedią pełną absurdalnych akcji. Tego tu nie ma, a jeśli jest, to jak na lekarstwo. Dość powiedzieć, że centralna postać Zwariowanych melodii, czyli niejaki Królik Bugs, pojawia się tu na chwilę, w roli kogoś w rodzaju tajemniczego informatora. To najlepiej oddaje charakter tego dzieła, które, ewidentnie szukając innej, ambitniejszej roli dla swoich postaci, stało się ofiarą artystycznego ryzyka. W imię oryginalności zatraciło to, co stoi u podstaw rywalizacji tytułowych bohaterów – frajdę i luz. To szorstki, małośmieszny film, który bardziej skupia się na budowaniu przesłania, niż na tym, by bawić.

Gdzieś w kulminacyjnym momencie filmu wybrzmiewa główny dylemat, który urósł do niemal filozoficznych rozmiarów – czy roszczenia Wilusia E. Kojota w ogóle są uzasadnione, jeśli weźmie się pod uwagę to, że żaden widz tak na dobrą sprawę nie przejmuje się jego losem? Jeśli postać otrzymałaby od firmy Acme skuteczne narzędzia, co przyczyniłoby się do owocnych łowów, jak wielka byłaby wówczas dezorientacja widowni? Być może właśnie w tym tkwi największy paradoks tej produkcji. Twórcy chcieli dać Kojotowi sprawiedliwość, ale w pogoni za nią zapomnieli, dlaczego w ogóle go lubimy.

5,5
Zapomnijcie o Kosmicznym meczu i przypomnijcie sobie Kto wrobił królika Rogera?
Plusy
  • Ciekawy i oryginalny punkt wyjściowy dla fabuły
  • Próba nadania Zwariowanym melodiom nowego, mniej oczywistego charakteru
  • Raz się nawet zaśmiałem
Minusy
  • Niedostatek slapstickowego humoru i absurdalnych gagów
  • Przesadnie rozbudowane i niewiele wnoszące dialogi
  • Nudna, sztampowa i mało angażująca intryga
  • Lekkość i szaleństwo oryginalnych kreskówek gdzieś uleciało
  • Silenie się na przesłanie, gdy charakter widowiska jest rozrywkowy
Komentarze
4
Diavel76
Gramowicz
Dzisiaj 13:49
jakubcjusz napisał:

Idę jutro z rodziną. Jeśli jesteś zainteresowany wrażeniami jakiegoś randoma z internetu to przypomnij się komentarzem jutro po południu.

Gucio1846 napisał:

Zapomniałem, że chciałem to zobaczyć, bo uwielbiałem Strusia Pędziwiatra i Wilka Kojota za dzieciaka, ale teraz się zastanawiam czy nie szkoda jednak czasu =)

Dla mnie ludzie nie są randomami :) pewnie, dawaj znaka. Co do filmu, raczej wolałbym dużo humoru i frajdy. Jasne, czasem współczułem Kojotowi, ale jednak bawiło mnie to że ciągle wpadał w milion, często własnych pułapek :)

jakubcjusz
Gramowicz
Dzisiaj 13:47
Gucio1846 napisał:

Zapomniałem, że chciałem to zobaczyć, bo uwielbiałem Strusia Pędziwiatra i Wilka Kojota za dzieciaka, ale teraz się zastanawiam czy nie szkoda jednak czasu =)

Idę jutro z rodziną. Jeśli jesteś zainteresowany wrażeniami jakiegoś randoma z internetu to przypomnij się komentarzem jutro po południu.

Piwon
Gramowicz
Autor
Dzisiaj 13:45
Gucio1846 napisał:

Zapomniałem, że chciałem to zobaczyć, bo uwielbiałem Strusia Pędziwiatra i Wilka Kojota za dzieciaka, ale teraz się zastanawiam czy nie szkoda jednak czasu =)

Jeśli za dzieciaka przejmowałeś się losem Kojota, to owszem, obejrzyj, bo w filmie wzięto go "w obronę", ale jeśli tak jak ja i większość widowni, bawiło cię to, że dostawał sromotny wpiernicz od losu to... niestety możesz być zaskoczony. Za mało zgrywy, za dużo powagi.




Trwa Wczytywanie