Star Trek: Nieznane nowe światy - recenzja 4. sezonu. Powrót do przyszłości

Trzeba jednak przyznać, że twórcy dali aktorom wyjątkowo trudne zadanie do wykonania w ostatnim sezonie. A i tak uważam, że wyszli z tego z twarzą. Jak już wspomniałem, czwarty sezon ma podobny ton do trzeciego, a wiąże się to z nagromadzeniem eksperymentów formalnych. Nieznane nowe światy, w zgodzie z duchem oryginalnej serii, dają nam odcinki w formie epizodycznej, czyli takie, które co do zasady mają zamknięte, odrębne historie, ale czasami niektóre łączą się w pary, przez co twórcy wracają do wybranych wątków. W Nieznanych nowych światach mamy więc kilka linii narracyjnych, do których twórcy powracają w czwartym sezonie. Obserwujemy więc kolejne etapy rozwoju relacji Spocka i Chapel, radzenie sobie La’an z genetycznym piętnem, a także drogę Uhury od kadetki do liderki oraz dążenie Pike’a do nieuchronnej przyszłości znanej z oryginalnej serii. Co ciekawe, ten ostatni wątek w czwartym sezonie niejako ustępuje miejsca historii Uhury, która wydaje się najważniejszą bohaterką tej odsłony. To jej poświęcony jest zresztą odcinek finałowy, który przywodzi na myśl nieco zapomniany już film science fiction Częstotliwość, z racji tego, że bohaterka nawiązuje łączność ze swoją przyszłą „sobą”.

Problemem, od którego wzroku odwracać się nie da, są jednak odcinki przeplatające się z tymi istotnymi fabularnie. Twórcy Nieznanych nowych światów musieli dosłownie zrozumieć tytuł serialu, uznając, że jest on po prawdzie zachętą do eksperymentów formalnych. Serial składa się z dziesięciu odcinków, a kilka z nich zdobyło wynik poniżej średniej 5,0 na IMDb, a kilka innych niewiele ponad tę średnią się wzniosło. To tylko pokazuje, że widzowie kompletnie nie kupili pomysłu, jakoby podróż przez kosmos była tu pretekstem do podróży przez gatunki. Dość powiedzieć, że jeden z najniżej ocenianych odcinków nakręcony został w melodramatycznej tonacji odpowiedniej dla telenoweli – z nagłymi najazdami kamery na twarze bohaterów wyrażającymi smutek lub zdziwienie. Inną „rewelacją” czwartego sezonu, którą osobiście z trudem udało mi się przełknąć, był odcinek ze Spockiem śniącym o Muppetach, jak żywo wyjętych z gabinetu Franka Oza. Trzeba dodać, że komedia wchodzi na plan tuż po tym, jak otrzymujemy od twórców jeden z najbardziej horrorowych odcinków w całej serii. Rozumiem potrzebę zabawy konwencją – diagnoza była dobra, ale zastosowana terapia jest jednak, delikatnie mówiąc, kontrowersyjna.

Przyszłość, która nadejdzie

Jednym z tematów, który przewija się przez te dziesięć odcinków, jest przyszłość, która nadejdzie, nieuchronność przeznaczenia, relacja między tym, co było, a tym, co będzie. Mniej przy udziale naukowego żargonu, bardziej z wrażliwością bohaterów borykających się z dylematami jutra. Uhura uczy się przeżywania chwili obecnej, traktując ją jako tę jedną, na którą ma wpływ. Pike nie walczy już ze stratą, która go spotkała, coraz mniej rozmyśla o fatum, którego jest więźniem. W innym odcinku załoga po raz pierwszy cofa się do ery dinozaurów, jeszcze bardziej dając do zrozumienia, że człowiek jest częścią większego planu, wymykającego się czasem zasadom logiki, tak ważnym dla Spocka.

Tak się składa, że przyszłość Nieznanych nowych światów jest już znana. Serial zakończy się po piątym sezonie, który ma zadebiutować w przyszłym roku. Co dalej? Kolejny serial, tym razem z Kirkiem w roli głównej? Nie wykluczałbym takiej możliwości. Potencjału jest tu wciąż sporo, ale pytanie o tożsamość serii mimo wszystko powinno zostać ponownie postawione, bo mam wrażenie, że trochę się ten ostatni sezon rozlał – brakuje mu zwartej struktury, a twórców poniosła wyobraźnia. Nie zmienia to jednak faktu, że w Enterprise silnik jest na swoim miejscu i jest w dobrym stanie. Życzę sobie i innym fanom, by ta chwila turbulencji przerodziła się w finał, na jaki ta seria zasługuje.