Do kin trafił nowy prequel Igrzysk śmierci. Oceniamy, czy dostarcza więcej wrażeń niż poprzednia część sprzed trzech lat.
Jak zniszczyć człowieka
Lionsgate i Francis Lawrence przyszykowali kolejny powrót do dystopijnego Panam, po którym można się zastanawiać, czy Igrzyska śmierci nadal mają coś ciekawego do opowiedzenia w tym świecie. Historia Katniss Everdeen doczekała się swojego zakończenia, a Ballada ptaków i węży z 2023 roku pokazała początki kariery dyktatora Coriolanusa Snowa. Suzanne Collins doskonale jednak wiedziała, że jej seria wciąż ma w sobie ogromny potencjał i udało jej się znaleźć kolejnego drugoplanowego bohatera swojego głównego cyklu uniwersum, który aż prosił się o własną opowieść. We Wschodzie słońca w dniu dożynek na pierwszy plan wysuwa się Haymitch Abernathy, czyli cyniczny alkoholik, będący mentorem Katniss, który niegdyś sam brał udział w morderczych zawodach. Film oferuje wszystko, czego powinniśmy oczekiwać od tej franczyzy, a więc widowiskowe igrzyska, polityczne intrygi, młodych bohaterów walczących o przetrwanie i krytykę totalitarnego systemu. Problem jednak w tym, że reżyser nie do końca potrafił wykorzystać potencjał drzemiący w tej historii. Podobnie jak poprzednie części, ta również dostarcza sporo rozrywki, działa na emocje i do tego wizualnie wygląda bardzo dobrze, ale jednocześnie nie oferuje wielu nowości, a widzowie, którzy dopiero wchodzą w ten świat, mogą się łatwo pogubić. To udana, ale mająca sporo problemów kolejna odsłona Igrzysk śmierci.
Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek
Historia rozgrywa się 24 lata przed wydarzeniami znanymi z pierwszej części serii. Szesnastoletni Haymitch Abernathy (Joseph Zada) mieszka w Dwunastym Dystrykcie, gdzie wiedzie spokojne życie u boku ukochanej Lenore Dove (Whitney Peak). Wszystko zmienia się podczas jubileuszowych, pięćdziesiątych edycji igrzysk, w której, zgodnie z decyzją Kapitolu, każdy dystrykt musi wystawić aż czworo trybutów – po dwóch chłopców i dwie dziewczyny. Haymitch początkowo unika wyboru, ale kiedy jeden z uczestników próbuje uciec przed swoim strasznym losem, przez swoje działania chłopak zostaje wpisany na listę uczestników. Wraz z Louellą McCoy (Molly McCann), Maysille Donner (Mckenna Grace) i Wyattem Callowem (Ben Wang) zostaje przewieziony do Kapitolu, gdzie musi przygotować się do najbardziej brutalnej edycji igrzysk w całej jej historii. Równocześnie zaczyna dostrzegać, że za widowiskiem organizowanym przez prezydenta Snowa (Ralph Fiennes) kryje się znacznie więcej, a wśród osób związanych z przygotowaniem transmisji znajdują się ludzie gotowi podważyć fundamenty całego systemu. Jednym z nich jest młody Plutarch Heavensbee (Jesse Plemons), który zaczyna postrzegać Haymitcha jako swojego sojusznika.
Przedstawienie młodości Haymitcha okazuje się strzałem w dziesiątkę. Dotychczas znaliśmy go przede wszystkim jako zgorzkniałego, byłego trybuta, który jest uzależniony od alkoholu i najchętniej chciałby, aby cała ta farsa z igrzyskami odbywała się bez niego. Teraz za sprawą Wschodu słońca w dniu dożynek otrzymaliśmy możliwość poznania człowieka, którym był przed tymi wszystkimi traumatycznymi wydarzeniami i co istotne, możemy dokładnie prześledzić jego losy i dowiedzieć się, co na niego tak mocno wpłynęło, że szukał ukojenia w używkach, a świat stał się dla niego okropnym miejscem. Tym bardziej że wcześniej był pełnym energii, humoru, odwagi i autentycznej miłości do innych osób człowiekiem. Poznajemy również jego marzenia, plany i naiwną wiarę, że Kapitol można pokonać. Dużą zasługą w ukazywaniu tych wszystkich cech Abernathy’ego jest gra Josepha Zady, który świetnie pokazuje stopniowy rozpad osobowości swojego bohatera. Dzięki temu łatwiej zrozumieć, dlaczego wydarzenia z pięćdziesiątych Igrzysk śmierci odcisnęły na nim tak głębokie piętno i traumę, których przez lata nie potrafił pokonać.
Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek
Aby same rozgrywki były jednak ciekawsze, tym razem podwojono liczbę uczestników, co jest nowością dla tej serii. Dzięki temu arena zmagań staje się jeszcze bardziej brutalna, a wszystko za sprawą czterdziestu ośmiu uczestników, którzy muszą wykazać się nadzwyczajnymi umiejętnościami, aby przeżyć i zostać zwycięzcami jubileuszowej edycji igrzysk. Lawrence umiejętnie wykorzystuje tę koncepcję, dostarczając kilku naprawdę efektownych scen walki, które potrafią podnieść emocje. Co więcej, arena wypełniona jest niebezpieczeństwami, w tym pułapkami, czy dziwnymi stworzeniami, które potrafią zmienić układ sił w rozgrywce. Nie zabrakło również tradycyjnych dla tej serii elementów dotyczących współpracy i zaufania. Niestety znajomość wcześniejszych części mocno odbiera budowanemu przez twórców napięcia, gdyż fan serii doskonale będzie więcej, co się dalej może się wydarzyć. Wiadomo również od samego początku, jaki los spotka Haymitcha, a co do reszty postaci, możemy się tylko domyślać, jako że brakowało ich w głównym cyklu o Katniss.
Propaganda Kapitolu
Wciąż najważniejszym tematem pozostaje jednak propaganda. Igrzyska śmierci od początku były opowieścią o uciśnionym społeczeństwie, które akceptuje przemoc jako formę rozrywki, a reżyser ponownie przypomina, że największą bronią dyktatorów wcale nie jest wojsko, czy zaawansowana technologia, ale kontrola nad informacją. Szczególnie podkreślane jest to w wątku Plutarcha, który odpowiada za przedstawienie wydarzeń w taki sposób, aby odpowiadały oczekiwaniom władzy. Jego rozmowa z Haymitchem pokazuje, jak łatwo można zmienić prawdziwą tragedię w telewizyjny spektakl, a uczestników igrzysk w produkt. Rzecz jasna nie ma tu niczego, czego byśmy nie znali z poprzednich odsłon Igrzysk śmierci, a sam Lawrence zdaje się nie być przesadnie zainteresowany, aby cokolwiek w tym motywie dodać. Dobrze to także tłumaczy późniejszą walkę Plutarcha, jako jednego z liderów rebelii. Film pokazuje, że opór wobec Kapitolu rozpoczął się dużo wcześniej, ale nie miał aż takiej siły przebicia do czasu, aż nie pojawiła się Katniss.
Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek
GramTV przedstawia:
Sporym rozczarowaniem są liczne odstępstwa od książki. Szczególnie w wątku Louelli oraz jej sobowtóra Lou Lou i związanym z tym pewnym niepokojącym elementem, który powinien znajdować się w tej historii. Pokazywałoby to kolejną warstwą odczłowieczania przez Kapitol swoich przeciwników i udowadniało, jak łatwo władza totalitarna potrafi łatwo odebrać komuś tożsamość. Film niestety ogranicza ten motyw, przez co jego tragiczne konsekwencje nie wybrzmiewają tak, jak powinny. Podobnie jest z niektórymi relacjami między uczestnikami igrzysk, które są dosyć skrótowe, przez co śmierć niektórych z nich pozostaje dla widza obojętna. Problematyczny jest również finał, który nie budzi większych emocji, czy tym bardziej napięcia. Dodatkowo film zawiera sporo niepotrzebnego fan serwisu, który ma za zadanie zamknąć całą historię, ale ich dodanie nie było wcale potrzebne tej historii.
Chwalony już wcześniej Josep Zada naprawdę daje radę jako Haymitch i możemy być świadkami narodzin kolejnej wielkie hollywoodzkiej gwiazdy. Ale nie tylko on błyszczy na ekranie. Świetna jest Mckenna Grace jako Maysilee, tworząc silną, inteligentną i stanowczą bohaterkę, która jest bardziej złożona niż początkowo mogłoby się wydawać. Jesse Plemons jako młody Plutarch jest naprawdę dobry, a Kieran Culkin perfekcyjnie wciela się w Cezara Flickermana, wprowadzając sporo humoru. Dobrze sprawdza się również Ralph Fiennes jako młodszy prezydent Snow, choć sporo brakuje mu do złowieszczej osobowości i demonicznej charyzmie, jaką ta postać miała dzięki Donaldowi Sutherlandowi.
Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek to najbardziej udana odsłona serii od czasów drugiej części przygód Katniss. Rozczarowuje w niektórych elementach, ale Francis Lawrence doskonale rozumie na czym powinny polegać igrzyska i właśnie to oferuje w swoim najnowszym filmie. Reżyser kolejny raz tworzy efektowne widowisko, któremu może brakuje trochę więcej emocji, ale przynajmniej wygląda świetnie i wizualnie bije na głowę poprzedniczkę. To film stworzony z odpowiednim rozmachem, stojącymi na wysokim poziomie efektami specjalnymi i świetną obsadą. Fani serii nawet nie mają nad czym się zastanawiać, a reszta miło spędzi ponad dwie i pół godziny w kinie.
6,5
Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek to efektowna i wciągająca historia młodego Haymitcha, która pokazuje jego bolesną przemianę w cynicznego i zgorzkniałego byłego trybuta.
Plusy
Widowiskowa arena i nowe modyfikacje igrzysk
Wciąż aktualny komentarz dotyczący propagandy i medialnej manipulacji
Sporo dobrej akcji
Udane rozwinięcie historii znanej z oryginalnej serii
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy. Napisz komentarz jako pierwszy!