Tak też było podczas tegorocznych Mistrzostw Europy w Pro Evolution Soccer 6. Organizowany przez producenta i wydawcę serii, firmę Konami, turniej zgromadził najlepszych graczy ze Starego Kontynentu. Po raz trzeci zaś do tego zaszczytnego grona zaproszono reprezentantów naszego kraju i ich udział bynajmniej nie pozostał niezauważony.
Głośne España, España!
Przyznane Polsce dwa miejsca na zawodach trafiły do Tomasza "Radomiaka" Bieniasa i Sebastiana Płócienniczaka. Ta, wyłoniona na drodze krajowych eliminacji, dwójka dokładnie 11 października zameldowała się w Sewilli, która to decyzją organizatorów została wybrana na tegoroczną arenę zmagań. Jako że turniej główny przeprowadzono dopiero dwa dni później, po zameldowaniu się we wpisanym w architekturę Stadionu Olimpijskiego hotelu, czas można było spożytkować na treningi. I takie rozwiązanie wybrała znakomita większość graczy, w tym także nasi reprezentanci.
Ulokowani w drugim hotelu przedstawiciele mediów i szeroko pojętej branży od pierwszych godzin nie mieli lekko. Otwierająca cały event konferencja prasowa była jedynie preludium do przewidzianych na kolejne dni atrakcji. Klasycznie już Mistrzostwa Europy poprzedzał turniej dla dziennikarzy. Biało-czerwonych barw broniła trójka przygotowanych na najgorsze entuzjastów wirtualnej piłki nożnej, w tym niżej (a właściwie - wyżej) podpisany. Zgodnie z tradycją - boje toczone były na najnowszej, debiutującej dopiero na rynku edycji gry. Tym razem trafiło na PES-a 2008. Mimo posiadanych wcześniej informacji, na temat platformy, przy której przyjdzie nam kruszyć kopie (Xbox 360), nie byliśmy przygotowani na jedno - wybitnie nikczemnych rozmiarów panele LCD w formacie 4:3. De facto przeskalowany obraz nie wyglądał najlepiej i jakkolwiek ciężko mówić tutaj o przesadnym komforcie grania, to prawdziwy problem stanowił sam system rozgrywek. Ale nic to, wszak Media Cup ma charakter (przynajmniej w teorii) czysto rozrywkowy. Nie oznacza to jednak, że emocji nie brakowało.
Podzieleni na dwanaście czteroosobowych grup przedstawiciele mediów walczyli o premiowane awansem do dalszego etapu rywalizacji miejsca. Pech chciał, że na własnej skórze boleśnie przekonałem się, co znaczyć może jedna, stracona w kuriozalny sposób bramka w starciu z przedstawicielem szwedzkiej prasy. Dwa, z Portugalczykiem i Hiszpanem, kolejno wygrane mecze (w tym jeden w końcówce) nie wystarczyły do awansu do najlepszej szesnastki. Ta sztuka udała się pozostałej dwójce. Qn’ik z CD-Action spokojnie przetoczył się przez pierwszą fazę aplikując swoim rywalom około piętnastu bramek. Trochę większe trudności napotkał na swojej drodze Banan z Playa, ale ostatecznie zgarnął jedną z czterech przeznaczonych dla zawodników z drugich miejsc (w ogólnym rozrachunku zdecydował bilans bramek) przepustek do "pucharówki". Tak się złożyło, że w 1/8 finału obaj Polacy trafili na siebie, a z konfrontacji zwycięsko wyszedł członek wrocławskiej redakcji, który następnie nie sprostał bardzo konsekwentnie (duża liczba podań, świetnie dopasowane do stylu gry ustawienie drużyny) grającemu Francuzowi. Ten zaś dotarł do finału i z kwitkiem odprawił swojego pobratymca, po czym zgarnął symboliczny puchar z rąk samego ojca serii Pro Evolution Soccer - Shingo "Seabassa" Takatsuki. Co ciekawe, pośród dziennikarzy zróżnicowanie wybieranych ekip było naprawdę spore (nasza trójka gremialnie wybrała Anglię) i zdarzali się nawet odważni, sięgający po na przykład Nigerię.
Świat w kanarkowych barwach
Zgoła odmiennie wyglądało to podczas kulminacyjnego punktu całej imprezy. Spośród reprezentantów szesnastu krajów biorących udział w Mistrzostwach Europy, niemal wszyscy postawili na Brazylię. Bodaj tylko dwie osoby zdecydowały się na wybór innych teamów. Nie ma się zresztą czemu dziwić - skoro gra toczy się o najwyższą stawkę, nie warto jeszcze przed rozpoczęciem meczu stwarzać przewagi i ułatwiać zadania rywalowi. W sytuacji, kiedy wszyscy wybierają tę samą drużynę liczą się tylko umiejętności. Podobno.
Podczas gdy pogoda w Warszawie podczas naszego wyjazdu raczej średnio motywowała do jakichkolwiek przejawów aktywności, tak hiszpańskie słońce po prostu przywracało energię i chęć do życia. Tę zaś mieliśmy okazję spożytkować podczas turnieju zorganizowanego na płycie Stadionu Olimpijskiego. Co ciekawe, obiekt ten nie jest systematycznie użytkowany, gdyż powstał jako arena igrzysk, o których przeprowadzenie starała się Sewilla. Organizacja przypadła w udziale innemu miastu, natomiast sam stadion pozostał. Zupełnie odwrotnie niż u nas... W każdym razie po podziale na kilka drużyn przystąpiliśmy do walki o każdy centymetr murawy. Walka była zacięta (momentami nieporadna), ale jedno przyznać trzeba - entuzjazmu nie brakowało w zasadzie nikomu. Dało się jednak zauważyć pewną prawidłowość. Liczebniejsze grupy, z naciskiem na Anglików, grają wspólnie systematycznie (do tego co najmniej dwóch z nich dysponowało całkiem konkretnym uderzeniem), co widać było na boisku (zgranie robi swoje) i to oni ostatecznie okazali się tego dnia najlepsi. Całkiem nieźle, szczególnie od strony technicznej, zaprezentowali się Japończycy i nawet Seabassowi parokrotnie udało się wpakować piłkę do siatki. Ze względu na brak możliwości utworzenia zespołu składającego się tylko z Polaków (mimo wszystko w trójkę raczej nie dalibyśmy rady), dołączyliśmy do innych ekip. Bardzo optymistycznie założyłem, że zbratanie się z Portugalczykami może przynieść nam wiele pożytku. Jednakowoż w żadnym z nich nie obudził się ani Figo, ani inny Cristiano Ronaldo. Bywa.
Na tym rola Stadionu Olimpijskiego w Sewilli podczas Mistrzostw Europy w PES-a 6 jednak się nie kończyła. Ponad umiejscowionymi za jedną z bramek trybunami rozstawiono stanowiska, dzięki którym niebawem mieliśmy poznać najlepszego zawodnika 2007 roku. Pretendentów do tego zaszczytnego miana zjechała się ponad trzydziestka. Wśród nich był ubiegłoroczny zwycięzca i jeden z murowanych faworytów - El_Matador. Jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem rywalizacji rozegrano mecz pokazowy pomiędzy wspomnianym wcześniej Niemcem i gościem z Kraju Kwitnącej Wiśni. Obronną ręką z pojedynku wyszedł reprezentant Starego Kontynentu, ale w sumie nie ma się czemu dziwić - w końcu Japończyk na co dzień gra w kolejne odsłony serii Winning Eleven, ta zaś jest cokolwiek odmienna od swojego europejskiej siostry.
Jeśli nie dziś, to kiedy? Jeśli nie tu, to gdzie?
Po rozlosowaniu grup przystąpiono do walki. Jako pierwszy z Polaków do konsoli (tym razem - rzecz jasna - PlayStation 2) zasiadł Sebastian. Zaczęło się nienajlepiej, od porażki z Irlandczykiem. Dalej było tylko lepiej i ostatecznie nasz zaledwie dwunastoletni reprezentant zajął drugie, premiowane awansem, miejsce w swojej grupie. Co prawda przez chwilę powiało niepewnością, bowiem o kontynuowaniu udziału w turnieju zadecydowała nie liczba punktów, ale bilans bramek. W zasadzie to tę nerwówkę sobie i nam (chyba jednak przede wszystkim nam) zafundował Sebastian na własne życzenie. W meczu z Francuzem wicemistrz Polski prowadził 2-0, a kiedy jego Roberto Carlos zobaczył czerwoną kartkę, Seba nie dokonał żadnych korekt ustawienia (właściwie to w ogóle niewiele zmieniał na przestrzeni całych zawodów), co w niedługim czasie zemściło się, gdyż jego przeciwnik z premedytacją wykorzystywał powstałą w obronie lukę. Mecz zakończył się rezultatem 2-2. Gdyby nie to, młody gracz znad Wisły zająłby pierwsze miejsce w swojej grupie. Ale spokojnie, doświadczenie ma to do siebie, że przychodzi z czasem. Przez pierwszą turę nie przebrnął niestety Radomiak. Chociaż przy odrobinie szczęścia mogło być zupełnie inaczej (osiągane przez niego rezultaty były skrajne - od zwycięstwa 5-1 do porażki 0-5).
W ćwierćfinale na jedynego pozostałego w stawce Polaka czekał nie kto inny jak El_Matador. W zasadzie "młodego" wszyscy spisywali na straty, co zresztą zdawał się potwierdzać przebieg spotkania. Niemiec ciągle atakował, już na początku wypracował sobie kilka dogodnych sytuacji (nie oddawał jednak strzałów - wyraźnie czekał na stuprocentową sytuację). Sebastian całkiem odważnie poczynał sobie w defensywie, wielokrotnie grając na pograniczu faulu (ach te wślizgi w polu karnym), momentami groźnie kontrując. Jedna z takich akcji przyniosła mu prowadzenie ku ogólnej uciesze zgromadzonych widzów. Zahartowany na wielu turniejach Niemiec zdołał jednak wyrównać. Po regulaminowym czasie gry nie doczekaliśmy się rozstrzygnięcia.
Teoretycznie więc powinna rozpocząć się dogrywka. Teoretycznie, bo nikt takowej wcześniej nie ustawił! Z tym niewielkim zgrzytem szybko poradził sobie sędzia zawodów, zarządzając rozegranie w jej miejsce pięciominutowego meczu (nota bene w tym czasie rywalizację śledziła całkiem pokaźna grupka ludzi i kamer). Scenariusz był podobny - ataki El_Matadora, chwilami rozpaczliwa obrona Sebastiana i kontrataki. Pod koniec drugiej połówki tej prowizorycznej dogrywki nieoczekiwanie Polak wyszedł na prowadzenie. Niemiec wstał, wyraźnie nie zamierzając kontynuować gry. Po chwili usiadł jednak z powrotem, rozpoczął od środka, po raz ostatni przeprowadził szarżę lewym skrzydłem, co przyniosło mu rzut wolny na wysokości pola karnego. Szybko drużynę rzucając wszystkie siły na przód, rozegrał krótko, podał i... strzelił! Szał radości, okrzyki. Należy w tym miejscu nadmienić, że zachował się naprawdę po profesorsku, nie było mowy o przypadku - on dokładnie wiedział co robi! W każdym razie o awansie do najlepszej czwórki zadecydować miał konkurs jedenastek. Te, wiadomo - loteria, lepiej egzekwował nasz zawodnik i ku uciesze zgromadzonej publiczności odprawił z kwitkiem najlepszego gracza Europy w piątego PES-a.
Półfinał nie miał tak emocjonującego przebiegu. Rob McLean, Szkot w barwach Wielkiej Brytanii, właściwie kontrolował całe spotkanie wygrywając 2-1 z Sebastianem. W finale zmierzył się z kolegą z reprezentacji. Marko Gardinic nie okazał się jednak dla niego równorzędnym przeciwnikiem i uległ 6-1, chociaż należy dodać, iż od stanu 3-1 dla McLeana mogło się zdarzyć wszystko. Marko skupił się na ofensywie i równie dobrze mógł wyrównać. Tym samym Szkot dopiął więc swego i tym razem ubiegłoroczny wicemistrz Starego Kontynentu sięgnął po najwyższe trofeum.
Cudze chwalicie...
Później (a było już wyraźnie po północy) nastąpiło wręczenie nagród, przy czym wyróżniono również Sebastiana (zgarnął smycz i PES-a 2008 na PS2), który okrzyknięty został rewelacją imprezy. Zresztą ten chłopak urzekł wszystkich. W odróżnieniu od większości zawodników, bawił się grą, z każdego meczu czerpiąc satysfakcję, a uśmiech nie schodził z jego twarzy. Poza tym miejsce w pierwszej czwórce (meczu o trzecie miejsce nie rozgrywano) tak prestiżowych zawodów to naprawdę olbrzymi sukces. I za to zdecydowanie należy mu się szacunek.
Zresztą nie tylko jemu, bo i mistrz Polski - Tomek - spisał się naprawdę dobrze, chociaż podczas samego turnieju, jak to w sporcie bywa, najzwyczajniej w świecie zabrakło mu odrobiny szczęścia. Dość powiedzieć, że w trakcie jednego z rozgrywanych tytułem przygotowań sparingów strzelił McLeanowi trzy bramki w zaledwie 30 minut. Ale właśnie taka jest piłka nożna. Grecja najlepszą drużyną Starego Kontynentu. Mistrzostwa Europy w Polsce. Kto by pomyślał.
Tak zakończył się najważniejszy turniej w historii Pro Evolution Soccer 6. Właśnie teraz wszyscy przesiadają się na nową część gry i za rok znów walczyć będą o tytuł tego najlepszego. Niewykluczone więc, że to Wy za rok pojedziecie na mistrzostwa, aby na powrót sprowadzić utracony w 2006 roku tytuł do Polski. Jak tego dokonać? Trening, trening i jeszcze raz trening!
Podzieleni na dwanaście czteroosobowych grup przedstawiciele mediów walczyli o premiowane awansem do dalszego etapu rywalizacji miejsca. Pech chciał, że na własnej skórze boleśnie przekonałem się, co znaczyć może jedna, stracona w kuriozalny sposób bramka w starciu z przedstawicielem szwedzkiej prasy. Dwa, z Portugalczykiem i Hiszpanem, kolejno wygrane mecze (w tym jeden w końcówce) nie wystarczyły do awansu do najlepszej szesnastki. Ta sztuka udała się pozostałej dwójce. Qn’ik z CD-Action spokojnie przetoczył się przez pierwszą fazę aplikując swoim rywalom około piętnastu bramek. Trochę większe trudności napotkał na swojej drodze Banan z Playa, ale ostatecznie zgarnął jedną z czterech przeznaczonych dla zawodników z drugich miejsc (w ogólnym rozrachunku zdecydował bilans bramek) przepustek do "pucharówki". Tak się złożyło, że w 1/8 finału obaj Polacy trafili na siebie, a z konfrontacji zwycięsko wyszedł członek wrocławskiej redakcji, który następnie nie sprostał bardzo konsekwentnie (duża liczba podań, świetnie dopasowane do stylu gry ustawienie drużyny) grającemu Francuzowi. Ten zaś dotarł do finału i z kwitkiem odprawił swojego pobratymca, po czym zgarnął symboliczny puchar z rąk samego ojca serii Pro Evolution Soccer - Shingo "Seabassa" Takatsuki. Co ciekawe, pośród dziennikarzy zróżnicowanie wybieranych ekip było naprawdę spore (nasza trójka gremialnie wybrała Anglię) i zdarzali się nawet odważni, sięgający po na przykład Nigerię.
Na tym rola Stadionu Olimpijskiego w Sewilli podczas Mistrzostw Europy w PES-a 6 jednak się nie kończyła. Ponad umiejscowionymi za jedną z bramek trybunami rozstawiono stanowiska, dzięki którym niebawem mieliśmy poznać najlepszego zawodnika 2007 roku. Pretendentów do tego zaszczytnego miana zjechała się ponad trzydziestka. Wśród nich był ubiegłoroczny zwycięzca i jeden z murowanych faworytów - El_Matador. Jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem rywalizacji rozegrano mecz pokazowy pomiędzy wspomnianym wcześniej Niemcem i gościem z Kraju Kwitnącej Wiśni. Obronną ręką z pojedynku wyszedł reprezentant Starego Kontynentu, ale w sumie nie ma się czemu dziwić - w końcu Japończyk na co dzień gra w kolejne odsłony serii Winning Eleven, ta zaś jest cokolwiek odmienna od swojego europejskiej siostry.
Teoretycznie więc powinna rozpocząć się dogrywka. Teoretycznie, bo nikt takowej wcześniej nie ustawił! Z tym niewielkim zgrzytem szybko poradził sobie sędzia zawodów, zarządzając rozegranie w jej miejsce pięciominutowego meczu (nota bene w tym czasie rywalizację śledziła całkiem pokaźna grupka ludzi i kamer). Scenariusz był podobny - ataki El_Matadora, chwilami rozpaczliwa obrona Sebastiana i kontrataki. Pod koniec drugiej połówki tej prowizorycznej dogrywki nieoczekiwanie Polak wyszedł na prowadzenie. Niemiec wstał, wyraźnie nie zamierzając kontynuować gry. Po chwili usiadł jednak z powrotem, rozpoczął od środka, po raz ostatni przeprowadził szarżę lewym skrzydłem, co przyniosło mu rzut wolny na wysokości pola karnego. Szybko drużynę rzucając wszystkie siły na przód, rozegrał krótko, podał i... strzelił! Szał radości, okrzyki. Należy w tym miejscu nadmienić, że zachował się naprawdę po profesorsku, nie było mowy o przypadku - on dokładnie wiedział co robi! W każdym razie o awansie do najlepszej czwórki zadecydować miał konkurs jedenastek. Te, wiadomo - loteria, lepiej egzekwował nasz zawodnik i ku uciesze zgromadzonej publiczności odprawił z kwitkiem najlepszego gracza Europy w piątego PES-a.
