Maciej Guzek - "Królikarnia" - recenzja

Sobota, 06.10.2007, godzina 18:52, autor: Trashka

Zacznijmy od tego, że wszyscy są siebie warci. Mamy tu i Kościół, któremu chodzi tylko o władzę, i Kościół Bogini, który z racji "nowych czasów" domaga się powrotu "starego porządku" (co właściwie jest w zaistniałych okolicznościach zupełnie zrozumiałe), nie przebierając w środkach, by przejąć rząd dusz. Mamy też ironiczne spojrzenie na "walkę płci" (dość symboliczne jest, że funkcjonariusze Królikarni to głównie mężczyźni, a magiczne talenty objawiły się głównie u kobiet). Jak należało się spodziewać, na magii znakomicie zarabiają przemytnicy specjalizujący się w przenikaniu przez rabitthole (czyli Alicjowe królicze nory) i mafia, która zyskała całkiem nowe możliwości, zaś zepsute nowobogackie dzieciaki podróżują na Drugą Stronę Lustra, by zaszaleć na ekskluzywnym i odrażającym safari.

Wszystko to przedstawione zostało w sposób bardzo błyskotliwy, oczarowujący czytelników i czytelniczki lekkim stylem i dużą dawką humoru. Chwilami czarny to humor niczym katowski fuligin w utworach Wolfe'a, lecz parę kropel cynicznej goryczki tu i ówdzie tylko dodaje smaku czytelniczej potrawie. Na uwagę zasługują przede wszystkim pomysłowe i rozbrajające wręcz porównania.

Pomysłowość i oryginalność to zresztą główny atut zamieszczonych w zbiorze opowiadań. Utwory różnią się od siebie, wszystkie jednak chlubią się ciekawą konstrukcją i wartką akcją. Mamy tu i romantyczne, poruszające Skarby - może i dość przewidywalne, ale bynajmniej nie stopień komplikacji intrygi stanowi siłę napędową tego opowiadania. Stanowi ją za to w wymyślnym i pełnym goryczy Tyle co nic. Dostajemy ponurą i cyniczną Koncesję, przewrotne Reorientacje, a także jeszcze bardziej przewrotny ukłon w stronę mitu arturiańskiego - Brudne brzegi. Nawet na tle nowszych utworów wciąż tak samo zachwyca, wspominana już, przezabawna, żonglująca popkulturowymi odniesieniami Królikarnia.

W zasadzie dokuczliwe mankamenty zauważa się jedynie w A wy nie chcecie uciekać stąd?. Opowieść owa otwiera książkę, lecz również całą historię Królikarni oraz zmian, z jakimi musiał pogodzić się świat. Czyta się ją całkiem przyjemnie - co dobrze świadczy o warsztacie autora - jednak doskwierają części, które miały raczej pełnić rolę klimatycznego ozdobnika, a rozrosły się nadmiernie. Budzi wątpliwości zachowanie jednego z bohaterów, którego zawód sugeruje nieco większą zdolność do analizy własnych reakcji... Ma się wrażenie, iż autor zanadto się rozpisał, potem zaś usiłował szybko zakończyć tekst, nie mogąc się zdecydować, ile właściwie sekretów wyjawić odbiorcom. Istnieje też zgrzyt związany z imieniem "Grażyna". Dana bohaterka nie mogła w owym czasie nosić tegoż imienia. Dlaczego? Po lekturze opowiadania (ale dopiero wtedy) zapraszamy do sprawdzenia, kiedy i dzięki komu ono powstało.

Jednakże nawet najwięksi malkontenci znajdą w zbiorze Królikarnia tyle wyśmienitych tekstów, że wspomniane minusy zostaną z nawiązką osłodzone. Książka Guzka to znakomita, nacechowana żywą akcją fantastyka rozrywkowa z gatunku tych, co to nie odmóżdżają. Stanowczo polecamy.

na skróty: bez prądu

Ocena tekstu Trashki5.0

Zaloguj się aby ocenić!

Dodaj artykuł do:

• 
• 
• 

• 
• 
• 
• 
• 
• 

Podaj dalej:

Zaloguj się
aby podać dalej!

Wypowiedz się:

Skomentuj tekst!