Sudden Strike 3: Arms for Victory - rzut okiem

Niedziela, 10.02.2008, godzina 18:00, autor: mastermind

Powrót mistrza?

Seria Sudden Strike należy do jednej z ulubionych przez graczy, którzy specjalizują się w II wojennych RTS-ach. Kiedy w roku 2000 na rynek trafiła pierwsza część znakomitej produkcji spod znaku Fireglow, zachwytom nie było końca. W końcu realizm pola walki oddano z najdrobniejszymi detalami (np. tankowanie pojazdów, uzupełnianie amunicji, obsadzanie załogami porzuconych pojazdów), a i możliwości silnika, jak na tamte czasy, były spore. Nic dziwnego, że Sudden Strike zebrał pozytywne oceny w pismach branżowych i przychylne noty graczy. Nic również dziwnego w tym, że po dwóch latach doczekaliśmy się sequela, który nadal oferował dość wysoką grywalność, choć nie był już tak nowatorski.

Podkreślić jednak trzeba koniecznie, że obie części gry skierowane były raczej do cierpliwych i zaprawionych w bojach zawodników, którym ślęczenie przed monitorem długimi godzinami sprawiało więcej przyjemności, niż problemów. Obecnie, po sześciu latach od premiery "dwójki", twardziele naszych pieców pragnie podbić "trójka". Problem jednak w tym, że sześć lat w świecie gier komputerowych to bardzo dużo. Żeby tylko w kręgu RTS-ów pozostać, wspomnieć trzeba koniecznie, że mieliśmy w tym czasie możność poznać: kilka odsłon równie drobiazgowego Blitzkriega, dwie części udanego Codename: Panzers, niedawno wydane Theatre of War, o fenomenalnych Company of Heroes czy World In Conflict nie zapominając.

Jak widać, na rynku zrobiło się dość ciasno, stąd pytanie o to, czy jest na nim wciąż miejsce dla mistrza z dawnych lat, wydaje się być jak najbardziej na miejscu. Aby na nie odpowiedzieć, postaramy się w miarę możliwości rozbić grę na czynniki pierwsze, ale już teraz możemy się podzielić refleksją, która - co tu kryć - nasuwa się po pierwszych dziesięciu minutach zabawy. Sudden Strike III jest baaaardzo podobny do swoich braci. Nadal jest tak trudny, jak poprzednie gry z serii, nadal oferuje porównywalny poziom realizmu i... w sumie wprowadza niewielkie zmiany do gameplaya oraz oprawy graficznej. Czy to źle, czy dobrze? Spróbujmy zatem ocenić.

Interfejs ascety i grafika też...

Gra jest II wojennym RTS-em, więc nic dziwnego, że interfejs odgrywa w niej kolosalną rolę. Względem "jedynki" i "dwójki" uległ on w zasadzie niewielkim modyfikacjom, nadal pozostając niezwykle ascetycznym, ale i... funkcjonalnym. Cały panel sterujący zlokalizowano na dole. Z lewej strony pozostała mini-mapa ukazująca obszar działań, za to na prawą przeniesiono panel z komendami dla oddziałów. To lepsze rozwiązanie, a zresztą ikonom na panelu odpowiadają dokładnie klawisze zlokalizowane w okolicy WSAD-u, więc w zasadzie nie trzeba z niego korzystać, a niezasłonięta niczym mapa jest bardziej czytelna. Środkową część dołu ekranu wypełniają statystyki jednostek, które pojawiają się tam, kiedy najedziemy na pojazd lub żołnierza.